Nega ba’zilarimiz o‘zimiz haqimizda yaxshigina kulishdan zavqlana olmaydigandek harakat qilamiz?

Jamiyatimizda meni chinakamiga ranjitadigan bir narsa bor. Ba’zan ohista, yengil ruhda imonimizning tanish bir jihatini masxara qilgan video ko‘rib qolaman va rostini aytsam, bu menga kulgili tuyuladi. Assalomu alaykum, har doim jiddiy bo‘lib yurmasdan, o‘z qiliqlarimizga ora-sira kulsa, bu ancha yengil tortdiradi. Bir klipda masjidning shunchalik liq to‘lishini ko‘rsatishdi-ki, birodarlardan biri namoz vaqtida ikkinchisining ustiga chiqib ketishiga sal qoldi. Yana birida masjidga poyabzali bir-biriga to‘g‘ri kelmaydigan paypoqlar kiygan yigit tasvirlangan edi. Hech bir hurmatsizlik yo‘q, – shunchaki hammaga tanish, beg‘ubor hazil. Lekin, deyarli har safar birinchi izohlardan biri bu kabi hazillar qilinmasligi kerak deb kimsaning tanqid qilishi bo‘ladi. O‘ylaymanki, qani endi... biz ham insonmiz-ku. Birgalikda kula olamiz. Aslida men bu kabi hazil bizni yanada yaqinlashtiradi deb o‘ylayman, chunki u hammamiz biladigan umumiy lahzalarga asoslangan. Har bir o‘ynoqi hazil masxara yoki hurmatsizlik emas. Ba’zan odamlar shunchaki o‘zaro muloqotda zavqlanishadi va bir-birlariga yaqinlashishadi.