Bir umrlik kasallik va o‘qishdagi qiyinchiliklardan charchaganman

Assalomu alaykum. Bu kasallik menda kichkinaligimdan bor. O‘shanda u bilan kurashish bunchalik qiyin emasdi, lekin yillar o‘tgan sari battar bo‘laverdi. Hozir 24 yoshdaman va har kuni u menga og‘ir botadi. Menda bor narsaning aniq davosi yo‘q. Bolaligimdan beri ko‘p duo qildim, son-sanoqsiz shifokor va kasalxonalarga bordim, bor narsani sinab ko‘rdim. Kichkinaligimda bu kasallik miyamni bunchalik band qilmasdi, albatta, lekin doim sog‘ayishni istardim. 18 yoshdan keyin ishlar ancha og‘irlashdi. Ahvolim sezilarli darajada yomonlashdi va o‘shanda o‘zimga bo‘lgan ishonchimni yo‘qotdim. Aqlan charchadim. O‘sha yoshda kelajagingni qurish, o‘qish, ish, maqsadlarga intilish kerak deb o‘ylashadi. Maktabga qaytishga urindim, lekin sog‘lig‘im hamma narsani qiyinlashtirib, oxiri o‘qishni tashlashga majbur bo‘ldim. Keyin shogirdlik va ish qidirib ko‘rdim, garchi kasalligim kundalik hayotni qiyinlashtirsa ham. Uzoq vaqt qidirdim, bir kishining yonida qisqa ishladim, lekin ish beruvchi maoshda aldashga urindi, shuning uchun ketdim. O‘shandan beri yana tiqilib qoldim, qay tomonga burilishni bilmay. Musulmon sifatida umidni saqlashga harakat qildim. Duo qilgan narsang yo Alloh ro‘para qiladi, yoki keyinchalik undan ham yaxshisini beradi deb eshitamiz. Yillar davomida duo qildim – shifo, yengillik, yaxshi kelajak uchun. Tahajjud, zikr, sabr… lekin hech narsa o‘zgarmayotgandek. 18 yoshdan beri, so‘nggi 6 yil ichida hech narsa yaxshilanmadi. Na sog‘lig‘im, na pulim holati, na o‘zimga bo‘lgan hurmatim. Boshqalarga qarayman va ularni o‘zlarining yaxshiroq versiyalariga aylanayotganini ko‘raman. O‘qiydi, biznes boshlaydi, uylanadi, oila quradi, maqsadlariga yetadi. Keyin o‘zimga qarab o‘ylayman: 'Sen hatto to‘g‘ri yashay olmaysan. O‘zingga qarashga ham qurbing yetmaydi.' Har doim bir kun o‘z oilamga ega bo‘lishni orzu qilardim. Bolaligimdan beri turmush qurishni va farzand ko‘rishni xohlardim. Boshqalar kabi kelajak qurishni istardim. Lekin hozir hayot oxiri yo‘q bir uzun kurashdek tuyuladi. Hech narsa orzu qilgandek ketavermadi. Ba’zida chin dildan hayotimning tugashini va nihoyat dam olishni istayman. Aqlan charchaganman. Holdan toyganman. Hech qanday motivatsiya qolmadi, maqsadlar yo‘q, faqat muammolar. Faqat dardimni to‘kmoqchi bo‘ldim. Agar kimdadir maslahat bo‘lsa yoki shunga o‘xshagan narsani boshdan kechirgan bo‘lsa, eshitishdan juda minnatdor bo‘lardim.