Bu dunyoni tark etish istagi jonimga og‘ir botganda

Assalomu alaykum. Rostini aytsam, endi nima his qilishni bilmay qoldim. Ahvolim kuchli imon va meni taslim bo‘lishga undaydigan ezuvchi aybdorlik o‘rtasida tebranib turadi. Shu fikrlarni amalga oshirsam nima bo‘lishidan qo‘rqaman. Jahannam qo‘rquvi meni ta’qib qiladi, onamning ko‘z yoshlari, buvijonim va buvimning yuki, singlimning shok bo‘lishi haqida o‘ylashni to‘xtatolmayman. Ularning azob chekishini yoki o‘zlarini ayblashini istamayman. Bilsam, agar men ketib qolsam, ular meni qutqara olmadik, yetarlicha sevmadik deb o‘ylashadi. Onamning yuzidagi charchoqni ko‘rib, buvijon va buvimning ovozlarida eshitaman. Qachonki, pastga tushib ketsam, hammani itarib yuboraman. Ovqat yemay qo‘yaman, jim bo‘lib qolaman, keyin esa o‘zimning sovuq xatti-harakatlarimdan kelib chiqqan aybdorlik meni ichimdan yeb qo‘yadi. Alloh mendan qanday norozi bo‘lishi haqida o‘ylab yuraman. Ba’zida hatto namoz o‘qishga ham kuch topolmayman, aybdorlik esa bosim o‘tkazadi. Shuncha ne’matlarga ega bo‘la turib qochishni istaganimdan o‘zimni yomon his qilaman. Hayotim unchalik yomon emas – bu shunchaki aqlim bardosh berolmasligi. Shu og‘irlikni silkitib tashlashni istardim. Ba’zi tunlarda o‘tgan xatolarimni qayta o‘ylab, ulardan qattiq pushaymon yeyman. Islonga qaytganimda gunohlarim tozalanganini eshitgan bo‘lsam ham, o‘zimni noloyiq his qilaman. Hech qachon yetarlicha yaxshi odam bo‘la olmayman deb o‘ylayman. Har safar boshqalarni hukm qilish yoki taqqoslash holatida o‘zimni tutsam, o‘zimdan nafratlanaman. Muvaffaqiyatsiz musulmon ekanligim haqidagi fikr meni ichimdan yemiradi. Ba’zida amaliyotchi oilada tug‘ilmaganimni istab qolaman, lekin keyin o‘z oilamga noshukurlik qilganim uchun aybdorlik qaytib keladi. Hammasi aylanib meni dahshatli inson ekanligimni isbotlaydiganday bo‘ladi. Bilaman, ko‘pchiligidan ko‘ra ko‘proq imkoniyatlarga ega bo‘la turib o‘lishni istamasligim kerak. Qulay sharoitda yashayman, ammo bu yerda bo‘lishni istash uchun sabab topolmayman. Qimmatli vaqtimni qo‘limdan chiqarib yuborayotganimni, qayta-qayta qayg‘uga botib hayotimni isrof qilayotganimni his qilaman. Shunday davom ettirganim uchun uzr. Faqat biror yaxshi so‘z yoki umidga muhtojman. Bularning hammasini ichimda saqlaganimda, kimdir meni eshitishini juda istayman, lekin onamga qanday qilib shunchaki yo‘q bo‘lib ketishni istashimni aytishga o‘zimni tortaman. Chindan ham uzr.