Musulmon Erkak Bilan Munosabatim va Islomga Bo‘lgan Qiziqishim Haqida Yo‘l-Yo‘riq So‘rash

As-salomu alaykum. Men Latina singliman, Islomni sekin o‘rganyapman, va hozir musulmon bir erkak bilan munosabatdamiz. Umid qilamanki, savollarimga javob bera olasiz, har qanday maslahat ham yordam beradi. Ramazondan bir necha oy oldin Qur‘on sotib oldim. Sababi, bu musulmon erkak bilan tanishganimdan beri (hozir ko‘rishib yuribmiz), u o‘z dini haqida gapirib beradi. Meni majburan diniga kiritishga urinmaydi, men esa o‘zgartirish niyatim yo‘q. U besh vaqt namoz o‘qishini aytadi – namozlarini ko‘rib, eshitganman, garchi arabchasini tushunmasam ham. Vaqti-vaqti bilan Islom haqida gapiradi, men esa bundan zavqlanaman va qiziqishim ortadi. Qur‘onni olganimda, har kecha yotishdan oldin o‘qishga harakat qildim. Avvaliga unga aytmadim, chunki bu shaxsiy ish edi. O‘z e‘tiqodim qayoqqa to‘g‘ri kelishini tushunishga urinardim. Qayerdaligimni bilmaslik, doim ikkilanib yurish yoqmadi. Ammo sotib olganimdan ikki hafta o‘tmay, u aytgan bir gapdan xafa bo‘lib, unga aytib qo‘ydim. U menga namoz o‘qishni boshlashim kerakligini, bor narsalarim uchun Allohga shukr qilish va minnatdor bo‘lishim kerakligini aytdi. U iymon keltirmaslik yaxshi emas, va qanday bo‘lsa ham namoz o‘rganishni boshlashim kerakligini aytdi. Haddan oshib reaksiya qildimmi? Ehtimol. Shukr qilmayotgandek tuyulganidan xafa bo‘ldim. Namoz o‘qishni bilmasdim – hech kim o‘rgatmagan. Faqat o‘zimcha gaplashib, Xudodan narsalar o‘zgarishini so‘rardim. Shuning uchun unga dini haqida o‘rganishga harakat qilayotganimni, namoz o‘qishni hech qachon ko‘rsatishmaganini, va iymonda qayerda turganimni bilmasligimni aytdim. U kechirim so‘radi, bunday demagandek, meni minnatdorsiz deyishni niyat qilmaganini aytdi. Islomni tushunishga harakat qilayotganimdan biroz xursand bo‘ldi, ammo agar majburlab qilsam, to‘xtatishimni aytdi. Men chin ko‘ngildan o‘rganishni istashimni aytganimda, u savollar bera boshladi – masalan, qaysi bo‘limda ekanligim, Qur‘on haqidagi fikrlarim – va faxrlanayotganini aytdi. Hozir 50 betdan kamroq o‘qidim. Ota-onam va bir necha aka-ukalarim bilan yashayman – uyda hech tinchlik yo‘q. Qur‘on o‘qiganda, chindan tushunishni istaganim uchun shoshilmayman. Ammo har qanday shovqin chalg‘itadi; jim bo‘lgunicha gaplarni qayta-qayta o‘qishga to‘g‘ri keladi. Qur‘onni ingliz tilida o‘qiyman, chunki arabcha bilmayman. Men faqat inglizcha gapiradigan Latinaman. Ispancha gapirmayman, garchi ko‘pini tushunaman, chunki buvilarim kichikligimda faqat ispancha gaplashardi – men inglizcha javob berardim, ular esa ispanchada davom etardi. Boshqalar ikkalasida ham gaplashardi. Har doim Xudoga ishonganman. Oilamning hammasi xristian, Iso Xudo deb hisoblaydi. Din meni qo‘rqitadi, chunki bir marta kichik ukalarim Isoni Xudo deb ishonishimni so‘raganlarida, men yo‘q deganimda, ular meni ahmoq deb, do‘zaxga tushishimni aytishdi. Shundan keyin din haqida gapirishdan to‘xtadim. Faqat Xudo borligiga va Xudo Xudo ekanligiga ishonaman – boshqasi yo‘q, kamroq emas. Ramazondan beri cho‘chqa go‘shtidan voz kechishga qaror qildim. Bir-ikki marta bilmasdan yeb qo‘yganman, lekin shundan beri undan saqlanaman. Oilam bilmaydi; sezdirmaslikka harakat qilaman. Otam cho‘chqa go‘shti pishirganda, yonidagi ovqatlarni sekin yeb, cho‘chqa go‘shtiga tekkanini qoldiraman, keyin mikroto‘lqinga qo‘yib yoki itimga beraman. Ular meni hukm qilishidan qo‘rqaman, bu o‘sha erkak sababli deb aytadilar. Xolam allaqachon bir necha marta shunday dedi, bu meni xafa qiladi – nega shunchaki cho‘chqa go‘shtini yoqtirmasligim mumkin emas? Har doim eng sevmagan go‘shtim bo‘lgan; hidi va ta‘mi yoqmagan, shuning uchun voz kechish qiyin bo‘lmadi. Aytgancha, u oilam bilan tanishgan, shuning uchun ular uning musulmon ekanligini, cho‘chqa go‘shti yemasligini, va uchrashmasligimiz kerakligini biladi. Har qanday o‘zgarishni uning sababidan deb o‘ylaydilar. Bu erkak oilamning ko‘pchiligi bilan tanishgan, lekin men uning oilasini uchratmaganman. U ukalari bilan men haqimda gaplashgan, ammo ota-onasiga aytmagan. Ota-onasi uning musulmon bo‘lmagan ayol bilan uchrashayotganini bilishsa nima bo‘lishini bilmaymiz. U universitetni bir yilda bitirgandan keyin turmush qurishni xohlaydi, men esa ikki-uch yil qolganman. U yaxshi, ajoyib inson – men bilan bo‘lgan yagona erkak. Bilamanki, men u bilan shunday muomalada bo‘lgan va u bilan bo‘lgan yagona ayolman, va biz to‘liq yaqinlik qilmagan holda yaqinlashganmiz. Ikkimiz ham bokira, va u imkon qadar tezroq bir-birimizning ilkimiz bo‘lishimizni istaydi. U birinchi marta meni yaqindan ushlaganda, o‘zini juda aybdor his qilib, noto‘g‘ri ish deb o‘ylab ketdi. Buni o‘ylamaslikka harakat qildi, lekin hali ham uni tashvishga soladi. Bir necha hafta o‘ylangach, men bilan davom etishga tayyor ekaniga qaror qildi, pushaymon bo‘lmaslik yoki aybdor his qilmaslikni, va meni xotin bo‘lishimni rejalashtirayotganini aytdi. Shuningdek, farzandlarimiz musulmon bo‘lishini so‘radi, men rozi bo‘ldim – bunga hech qanday e‘tirozim yo‘q. Shuning uchun so‘rayapman: biz uchun umid bormi? Ota-onasi nikohimizni ruxsat berib, qabul qiladilarmi? Musulmon bo‘lmagan xotin bilan bo‘lgan musulmon erkaklar uchun: oilangiz buni qabul qildimi? Qabul qilmasa, nima qildingiz? Shuningdek, din bo‘yicha qayerda turganim aniq emas? Hech qanday tushuncham yo‘q. Islomda, agar hijob kiymasam yoki kuniga bir necha marta namoz o‘qimasam, musulmon deb hisoblanmasligimni his qilaman. Ochuvchi kiyinmayman – odatda qulaylik uchun leggings kiyaman – lekin mahkam kiyimlar shaklni ko‘rsatgani uchun kamtar emas deb eshitaman. Bu erkakka turmushga chiqishni xohlayman, va u jiddiy ko‘rinadi. Agar bir-birimizning ilkomiz bo‘lib, u ketib qolsa nima bo‘ladi? Shirin so‘zlarga aldanayotgan bo‘lishim mumkinmi? Olti-etti oydan beri birgamiz. Uyda ba‘zi muammolari va ehtimol bir necha kichik qizil bayroqlari bor, lekin jiddiy narsa emas. Meni biror narsa bezovta qilsa va unga aytsam, u tuzatadi, shuningdek, u uchun ham xuddi shunday. So‘nggi bir necha kun ichida duo qilishga harakat qilaman. Har kecha uyqudan oldin, dushdan keyin va uzoq ish yoki o‘qish kunidan so‘ng, to‘shakka yotaman (yarim tundan soat 2 gacha), ko‘zlarimni yumaman, qulaylik uchun qo‘llarimni birlashtiraman, va o‘zimcha pichirlayman. Ingliz tilida ibodat qilaman, avval hamma narsa uchun Allohga shukr qilib, minnatdor bo‘lishim kerakligini aytaman. Keyin, "Alloh, Sendan saqlashingni so‘rayman..." deb yuragimni to‘kaman. Odatda yig‘layman, va ba‘zan ko‘z yoshlarim bilan bir-ikki daqiqa uxlab qolaman, keyin uyg‘onib davom etaman va yana uyquga ketaman. Oxirida Allohga shukr qilib, tuningiz xayrli bo‘lsin deb tugatishga harakat qilaman. To‘g‘ri duo qilayotganimni bilmayman – hali Qur‘ondan oyat yod olmaganman yoki ko‘p o‘qimaganman. Har qanday yo‘l-yo‘riq juda qadrli bo‘lardi. Jazakalloh xayr.