Onamning so‘zlari juda qattiq botardi

Assalamu alaikum, rostdan ham yuragimdagi dardni to‘kib solishim kerak. Oldinlari juda dinimga berilgan edim – barcha namozlarimni o‘qirdim, qo‘shimcha nafl namozlari o‘qirdim, Qur’onni muntazam tilovat qilardim va kiyinishda hijobga rioya qilardim. Alloh taologa chin dildan ishonardim, hozir ham yuragimda ishonaman, lekin vaziyat o‘zgarib qoldi. Qattiq amal qilgan paytlarimda o‘zimni hech qachon bo‘lmagan darajada past his qilardim. Tushunolmasdim, nega kuchli imonimga qaramay, doim xafa, do‘stsiz va hayotda qiyinchiliklarga duch kelardim. Lekin hozir asosiy muammo bu emas. Haqiqiy muammo – onamning gaplari, ular meni islomdan va oilamdan uzoqlashish, hamma narsaga befarq bo‘lib ketish xohishiga yetaklaydi. Hatto eng dindor paytlarimda ham, u doim ko‘proq qilishimga majburlardi. Kichik kamchiliklarim uchun do‘zaxga tushishimni va uyatim yo‘qligimni aytardi. Ajablanarlisi, boshqalar oldida meni yaxshi, namozxon qizi deb maqtasa, yuzimga esa aksini gapirardi. Hozir ham hijob kiyaman, lekin kiyinishim biroz yengillashgan – oddiy bluzka va jinsi shim, sochimning bir qismi ko‘rinib turadi. Namoz o‘qishni to‘xtatdim, chunki o‘zimgacha ruhiy charchash bo‘ldi deb o‘ylayman. Eng kichik gunohlar meni vahimaga solardi, onamning bosimi va o‘zimga qo‘ygan bosim namoz va hijobdan nafratlanishimga sabab bo‘ldi. Har kichik xato meni ta’qib qilardi: qo‘pollik qilsam Alloh kechirmasligidan qo‘rqish, namozlarim qabul bo‘ldimi deb havotirlanish yoki tasodifiy salbiy fikrlar uchun o‘zimni yomon his qilish. Onam doim yuzimda nur borligini, lekin hozir juda yomonga o‘xshab qolganimni aytib turadi. Yaqinda qattiq kasal bo‘lib, kasalxonada yotdim, dorilar ichdim va doim shifokorga bordim. U bu namozni tark etganimning jazosi dedi. Bir kuni singlim chiroyli ekanligimni aytganda, onam hamma oldida “yo‘q, chiroyli emas” deb gap qo‘shdi. Yuragim tushib ketdi. Shuningdek, hijobimni yechish yoki yopiq bo‘lmagan kiyim kiyish menga ruxsat berilmagan, hatto barcha ayollar yig‘ilgan bazmda ham, singillarim esa ruxsatli. Ba’zan shunday istakka tushaman: qaniydi ilgari bunchalik dindor bo‘lmagan bo‘lsam, u holda onam meni singillarim kabi qattiq standartlarda ushlab turmas edi. Hech qachon o‘zimga ishonch hosil qilmaganman, juda tortinchoqman – balki tarbiyalanganimdandir. Bularning barchasi tufayli do‘stlarim yo‘q va depressiya, og‘ir tashvish, ADHD va paranoyadan aziyat chekaman. Hayot juda og‘ir tuyuladi, lekin onamning so‘zlariga e’tibor bermasam, o‘zimni erkin his qilaman – Alloh haqida doimiy tashvishdan xoli bo‘lish, garchi bu to‘g‘ri fikrlash emasligini bilsam ham. Namozni to‘xtatganimdan beri baxtiyorman, bilaman, bu yengillik vaqtinchalik bo‘lishi mumkin, lekin uzoq vaqtdan beri bunchalik tabassum qilmagandim. Onamni va oilamni yaxshi ko‘raman, ularni hech qachon tark etmayman, lekin ba’zida shunday fikr o‘rmalab kiradi, chunki hech narsam yetarli emasdek tuyuladi. Ular uchun hech qachon shunchaki mavjudligim bilan yetarli bo‘lmaganman. Har qanday maslahat yoki tasalli menga katta yordam bo‘lardi. Jazakum Allohu xayran.