Allohdan uzoqlashgan his qilyapsizmi? Charchagan va aybdorlik hissi bilan qanday qayta bog‘lanishga harakat qilyapman
Assalomu alaykum, hammaga. Men shunchaki... charchadim. Juda charchadim. Va ko‘kragimda doim og‘ir aybdorlik hissi o‘tiradi. Allohga yaqinlikni sog‘inaman, lekin qayerdan boshlashni ham bilmay qoldim. Balki ozgina hikoyamni aytib bersam, tushunarli bo‘lar. Kichikligimda, men juda yolg‘iz edim. Men o‘sha yerda "begona" bola edim, odamlar qattiqqo‘l bo‘lishi mumkin bo‘lgan joyda. Bir onaning menga iflos ekanligimni va qizidan uzoq turishimni aytganini hech qachon unutmayman. Men juda kichkina edim, lekin o‘sha so‘zlar chuqur singib ketdi. Shunchalik tashvishlanardimki, odamlar menga qarab g‘azablangan deb o‘ylardim. Ammo keyin butun nuqtai nazarimni o‘zgartirgan bir narsani o‘qidim: allaqachon jahannamni boshidan kechirgan kishi uchun jahannam yo‘q. Shuning uchun bu meni achchiqlantirishiga yo‘l qo‘ymay, boshim ichida kichkina bir dunyo qurdim. Endi go‘zal xotiralarga yopishib qoldim – meni tirik qoldirgan xotiralarga. Ularni yozib qo‘yaman, chunki abadiy qolishlarini xohlayman. Onamning puli ko‘p emas edi, lekin bir kuni u menga qimmat kitob sotib oldi. O‘sha kitob hammasini o‘zgartirdi. Bu maktabni bitirishga, uzoq joylarni orzu qilishga va butun his-tuyg‘ularni mujassam etgan so‘zlarni kashf etishga undadi. Komorebi kabi so‘zlar – barglar orasidan sirg‘alib tushadigan quyosh nuri. Yoki neach gaoil – qalbingizda yashaydigan kishi. O‘shanda hayotni yana seva boshladim. Uyda yolg‘iz qolganimda, kabelimiz bo‘lmagani uchun bir xil "Home on the Range" DVD-ni qayta-qayta ko‘rardim. Har bir satrini bilardim, lekin hech zerikmasdim. Onam ishdan charchab kelganida, men uning yonida dam olayotgan paytda Assassin's Creed va uning Nokia telefonidagi kichik o‘yinlarni o‘ynardim. Bir kuni tushdan keyin har kuni chiroq atrofida aylanadigan pashshaga gapira boshladim. Qasam ichamanki, bu o‘sha pashsha edi, va men unga sirlarimni eski do‘stdek aytardim. Shuningdek, yoqtirgan joylarimdan toshlar yig‘ib, ularni eski tuzlangan bodring bankasida saqlardim. Banka singanida, go‘yo kichkina koinotni yo‘qotgandek yig‘ladim. Va bir marta, kichkina qopqoqli Samsung telefonim bilan, yolg‘iz bo‘lganim va kimdir bilan gaplashishni xohlaganim uchun politsiyaga qo‘ng‘iroq qildim. Orqaga qarasam, yolg‘izlik meni yumshoq, go‘zal yo‘llar bilan g‘alati qilgan. Bu deyarli hech narsadan sehr yaratishni o‘rgatdi. Ammo so‘nggi paytlarda bu sehr og‘irlashib qoldi. Iymonimdan shunday uzoqlashgan his qilaman. Mukammal namoz o‘qiy olmaslik, shunchaki juda charchaganlik va Alloh uchun "yetarlicha yaxshi" emasman deb o‘ylashdan aybdor his qilaman. Agar bolaligimda kitobdan, toshdan yoki kichkina pashshadan taskin topa olgan bo‘lsam, nega hozir namozdan taskin topish shunchalik qiyin? Shunchalik horiganimda Alloh bilan bog‘lanishni qanday qayta tiklayman? Uning mendan g‘azablanganini his qilishni to‘xtatib, U Ar-Rahmon, Eng Mehribon ekanini qanday eslayman? Hatto buni yozishning o‘zi – hozirda bunga ishona olmayotgandek his qilaman. Boshimda buni bilaman, lekin yuragim sovuq. Kimdadir maslahat, duolar yoki shunchaki uzoq his qilganingizda yordam bergan yumshoq qadamlar bo‘lsa, iltimos bo‘lishing. Juda minnatdor bo‘lardim. Jazakumullohu xayr.