Dahshatli lahza o‘lim yaqinligini his qildirdi – bu Allohning meni o‘ziga qaytarish yo‘li bo‘ldimi?

Assalomu alaykum, hammaga. Bugun sodir bo‘lgan nihoyatda dahshatli voqeani yozmoqchiman, shundan beri o‘ylashdan to‘xtayolmayapman. Bu meni ich-ichimdan larzaga soldi va hali ham nima bo‘lganini tushunishga harakat qilyapman. O‘zim haqimda qisqacha: 19 yoshli musulmon ayolman, va rostini aytsam, imonim ancha beqaror edi. Yoshligimda ancha izchil edim – muntazam namoz o‘qirdim va Allohga yaqinroq his qilardim. Lekin yillar o‘tishi bilan asta uzoqlashdim. Aytishga uyalaman, anchadan beri namoz o‘qimayapman. Iymonim zaif bo‘lib qolgandi, gohida bundan afsus va ayb his qilsam ham, o‘zimga keyinroq to‘g‘rilaman, hali ko‘p vaqt bor deyaverdim. Rostini aytsam, shunchaki o‘z vijdonimni tinchlantirayotgan edim. Bir necha kun oldin esa, osmonni qarab duo qildim. Allohdan meni O‘ziga yaqinroq qilishini, qalbimni yumshatishini va o‘lim bilan oxiratni chinakam his qilishimni so‘radim. Ruhiy jihatdan toshqotib qolgandek edim, shu holat o‘zgarishini istadim. Keyin bugun ro‘y berdi, va butun dunyom ostin-ustun bo‘lib ketganday bo‘ldi. Oilam bilan katta yo‘lda, uyga qaytayotgan edik. Yonimizdagi mashinada bir erkak kishi turardi, u menga shunday sovuq va g‘alati qarab qo‘rqitib yubordi. U bizning tezligimizga moslashib, to‘xtashmasdan, nigohini uzmasdan qarab kelardi. Keyin derazasini tushirib, g‘alati ishoralar qila boshladi, go‘yo biz to‘xtashimizni yoki men yaqinroq kelishimni istayotgandek. Men e’tibor bermay, uni shunchaki muammoli, diqqat tortishni istovchi odam deb o‘yladim. Yuzimni dadamga burib, ko‘z aloqlaridan qochdim. Lekin keyin orqa o‘rindiqda o‘tirgan opam vahima bilan qichqira boshladi. Yig‘lab, dadamga tezroq haydashni so‘rar, menga esa pastga egilishimni aytardi. Nima bo‘layotganini tushunmasdim. Ma’lum bo‘lishicha, men qarashni to‘xtatganimda, bu odam qurolga o‘xshagan narsani chiqarib, yonma-yon kelayotib, to‘ppa-to‘g‘ri boshimga qaratib turgan ekan. Hammasi juda tez sodir bo‘ldi. Chindan ham tamom, deb o‘yladim. Allohning rahmati bilan dadam tezlikni oshirib, biroz uzoqlashib, undan qutulib qoldi. To‘g‘ri politsiyaga borib xabar qildik. Alhamdulilloh, hozir uyga qaytdim va jismoniy sog‘-salomatman, lekin ruhiy jihatdan o‘zimda emasman. Bu manzarani qayta-qayta o‘ylayapman – o‘limga qanchalik yaqin bo‘lganimni. Bir lahzada oilam bilan mashinada o‘tirgan edim, keyingi lahzada kimdir menga qurol qaratgan. Hayotning bunchalik mo‘rtligini, bir ko‘z ochib yumguncha tugashi mumkinligini anglab yetdim. Meni eng ko‘p qiynayotgan narsa – imonimning holati. Bugun namozlarimni bunchalik e’tiborsiz qoldirib o‘lib ketganimda nima bo‘lardi? Faqat Alloh qalbdagini biladi, bilaman, lekin bu fikr miyamdan chiqmayapti. Bu ishora bo‘ldimi, deb o‘ylayveraman – Allohning uyg‘otish qo‘ng‘irog‘i. Ehtimol jazo, ehtimol o‘lim kutishini va tavbani orqaga surmaslik kerakligini, cheksiz vaqtim bor deb o‘ylamaslik kerakligini eslatish. Bir necha kun oldin yaqinroq bo‘lishni va oxiratdan ogohroq bo‘lishni so‘rab duo qilgandim, keyin esa bu sodir bo‘ldi. Bu dahshatli tajriba ichimdagi nimanidir silkitish uchun mo‘ljallangan degan fikrni haydayolmayman. Kimdadir Alloh bilan munosabatini butunlay qayta ko‘rib chiqishiga sabab bo‘lgan shunday voqea bo‘lganmi? Fikr yoki nasihatlaringizni kutib qolaman.