Yuragim uni ko‘raveradi... Bu Allohdan bir ishorami?
Assalomu alaykum, Bu juda chigal… Haqiqatan maslahat kerak, va hayotimda bu narsani biladigan yoki tushunadigan hech kim yo‘q. Men (31 yoshli ayol) deyarli ikki yil oldin bir aka (36 yoshli erkak) bilan aloqada edim. Yevropada bir-biridan uzoqda yashardik va o‘sha 3–4 oy davomida hech qachon uchrashmadik. Eslayman, u bir marta meni ko‘rish uchun 500 kilometr mashina haydab kelgan, lekin menga aytmagan, men tasodifan shahardan chiqib ketgan edim, shuning uchun uchrashuv bo‘lmadi. Oxir-oqibat gaplashmay qo‘ydik, men o‘zimga bu taqdir emas, Allohning boshqa rejasi bor, deb aytdim. Lekin rostini aytsam, uni qo‘yib yuborish juda og‘ir kechdi, chunki u men duo qilib so‘ragan hamma narsaga ega edi. Olti og‘ir oydan keyin, o‘zimni ko‘chirishga muvaffaq bo‘ldim-yoki shunday deb o‘yladim. Hattoki ishim va magistrlikni tugatish uchun uning shahriga ko‘chdim, lekin u bo‘lishi mumkin bo‘lgan joylardan qochdim. Bir yil oldin, Allohga chin yuragimni to‘kib, yig‘lab, menga taqdir etilgan erni yuborishini yolvordim. O‘sha kechaning o‘zida, soat 22 atrofida, bir narsa uchun shaharning boshqa qismiga mashinada borishga majbur bo‘ldim, va bir opamga yo‘l so‘rayotganimda, ortimga o‘girildim-va u yerda u, menga tikilib turardi. Bu 2025-yil, 14-may edi. Uning yonidan xafa bo‘lib o‘tib ketdim, va u keyin hech qachon bog‘lanmadi, shuning uchun o‘zimni yana majburlab davom ettirdim, bu safar chinakamiga. Hatto yangi birodar bilan tanishdim, u menga juda yoqdi, lekin istihora namozidan keyin barcha hislarim yo‘qoldi, va ishlar tugadi. Bir necha kun oldin, ishdagi do‘stim bilan 2026-yil, 14-may kuni kofe ichishga qaror qildik. Bo‘mbo‘sh restoranga bordik, va terastaga o‘tayotganimizda, u eshik oldida o‘tirgan edi-men uning yonidan qo‘l uzatish masofasida o‘tishga majbur bo‘ldim. U menga xuddi bir yil oldingidek tikilib qarardi. O‘sha bir necha soniya abadiyatdek tuyuldi, va men ozgina jilmayib qo‘yishga dosh berolmadim. Do‘stim mening qanchalik larzaga tushganimni payqadi. Haligacha o‘zimga kelolmadim. Bu Allohning taqdiri ekanini qabul qilishga harakat qilaman, o‘zimni davom ettirishga majbur qilaman, lekin har safar yangi odam bilan boshlaganimda, shunaqa narsa yuz beradi. Agar bu haqiqatan taqdir bo‘lsa, u bog‘lanmaganmidi? Endi hislarim yana qaynay boshladi, va men charchadim va sarosimaga tushdim. Harom ish qilishni xohlamayman-faqat bu vaziyatning bir yo‘l bilan tugashini istayman, qanday bo‘lsa ham. Maslahat bormi? Magistrlikni yaqin tugataman, insholloh, va shaharni yoki hattoki mamlakatni tark etishni o‘ylayapman. Balki shunday qilgan yaxshi?