Tuzalishni Boshlaganimda, Imonim Yana Sinovga Qoldi

Tafsilotlarni aytolmayman, chunki yaqinlarim buni ko‘rib qolishi mumkin, lekin ichimni bo‘shatishim kerak. Yillar davomida xavotir, qayg‘u va og‘ir yurak bilan kurashdim. Bu shunchaki yomon davr emasdi – bu yillar davom etdi. Son-sanoqsiz tunlarni ko‘z yoshlar bilan o‘tkazdim. Allohga yolvordim, tahajjud o‘qidim, so‘zlarim qolmaguncha duo qildim. Menga tinmay sabrli bo‘l deyishdi, Alloh sabr qiluvchilar bilan ekanini aytishdi, men esa bardosh berdim. Sekin-asta ahvol yaxshilana boshladi. Uyqum tiklandi, tabassum qaytdi, hatto zo‘rlamasdan kulib qo‘yardim. Anchadan beri birinchi marta, duolarim javob topgandek tuyuldi. Keyin birdan hammasi barbod bo‘ldi. Izzat-nafsimni yuta olmaydigan bir narsa boshdan kechirdim. Masxara va xo‘rlashlarga chidadim, va barcha kurashib topgan tuzalishim yo‘q bo‘lib ketayotgandek. Eng og‘riqlisi – namoz o‘qishga qiynalayapman. Namozxonamda turganda, yig‘lagim keladi. Ba’zida qo‘limni ko‘tarishni ham istamayman, go‘yo meni eshitmaydigan bilan gaplashayotgandekman. Yillar davomida yolvorish, yig‘lash va ibodat qilishdan keyin, har topgan tinchlik onim yulib olinayotgandek. Odamlar “Alloh sevgan bandasini sinaydi” deyishadi, lekin shuncha azobdan keyin bu so‘zlar endi taskin bermayapti. Odam qanchaga chiday oladi, degan savolni tug‘diradi xolos. Juda charchadim. Endi duo qilish menga azobday tuyulyapti.