Allohdan uzoqlashgan va charchaganman. Iymonimni qanday qayta jonlantirishim mumkin?

Menga yordam, maslahat va amaliy qadamlar juda kerak!!! Ayniqsa qalbimni yo‘lga soladigan narsa... “Faqat har kuni Qur’on o‘qi”, “har kuni namoz o‘qi”, “faqat zikr qil” yoki “duo qil” deyish menga tushunarli emas. Hozir bu umuman imkonsiz tuyuladi. Iymonim doimiy o‘zgarib turadi va intizomni qurish men uchun ko‘tarib bo‘lmas tog‘dek. Bularning barchasi bilan qattiq kurashyapman. O‘sishim uchun juda noshukurman. Ota-onam ajrashgan, dadamnikida bo‘lganimda kuchli hasad his qilardim, qolaversa dadam mendan hafsalasi pir bo‘lgandek edi. Ayniqsa Allohga noshukurman – hech kimga yomonlik tilamayman, lekin Allohga bo‘lgan muhabbatimni yo‘qotdim shekilli, avval Unga juda mehr qo‘ygan edim. Rostdanam o‘zimga nima bo‘lganini tushunmayapman... Empatiya his qilmayman, qo‘rquv yo‘q, o‘limdan ham, gunohlardan ham qo‘rqmayman. Menga baribir, garchi xayollarimda “agar buni yoki buni qilsam, jahannamga tushishim mumkin” degan fikrlar haliyam bor. Qalbim qotib qolgan. Birodarlar, sizlarning yordamingizga muhtojman. Hozir samimiy ham bo‘lolmayman, lekin dinimga qaytishim kerakligini bilaman. Avvallari nafslarim bilan kurashib, asosan oxiratim uchun qo‘rqib, bugun yoki ertaga o‘lishim mumkin deb o‘ylab o‘zimni tutganimni hali eslayman. Men yuragimni yeb qo‘yadigan narsa – ularning islomni, arab tilini, Qur’onni o‘rganishayotganini ko‘rish. Bu men orzu qilgan hamma narsa edi, lekin dadamdan moliyaviy qiyinchilik tug‘dirishdan qo‘rqib hech so‘ramaganman. Allohga noshukurman, ayniqsa bolaligimda islomiy ta’lim olmaganim uchun, va bu vaziyat ichimda hasad keltirib chiqaradi. Bu uyatli ekanini bilaman, lekin bular hech kimga ayta olmaydigan ichimda to‘plangan tuyg‘ularim, hamma ham tushunmasdi. O‘zimni to‘liq munofiqdek his qilyapman... chunki iymonda ajralib turishni istayman. Men haqimda bilmoqchi bo‘lsangiz: Men musulmon bo‘lib tug‘ilganman, lekin amal qilmaydigan oilada, dunyoviy Osiyo mamlakatida. Hech kim menga namoz o‘qishni, Qur’on o‘qishni, to‘g‘ri duo qilishni yoki asoslarni o‘rgatmagan... Hech bo‘lmasa dadam “La ilaha illa Alloh”ni o‘rgatib, qo‘rqqanda shuni aytgin derdi, onam esa Allohdan xohlagan narsani so‘rashimni va U bolalarning duosini qabul qilishini aytgan. Kecha tasodifan dadamning bolaligimda hadislar va islomiy hikoyalar aytib berganini, men esa ularni tinglashni juda sevganimni eshitib qoldim – hozir esa ularning hech birini eslay olmayman. 8 yoshimda ota-onam ajrashdi. Ko‘p moddiy va oilaviy muammolarga duch keldik. Taxminan 10-11 yoshlarda kechalari yig‘lab, Allohga juda noshukur ekanimni his qilardim, nega bu bizga bo‘lyapti, nega bizda bu yoki bu yetishmayapti, nega shu qadar qiynalishimiz kerak deb so‘roq qilardim... 13 yoshimgacha Allohga kuchli e’tiqodim bor edi. Ijtimoiy tarmoqlardan islomiy kichik bilimlar olardim, lekin ba’zi narsalarni to‘liq tushunolmaganda, ayrim kontent meni xafa qilar yoki rozi bo‘lmasdim. SubhanAlloh, natijada be’mani sabablar tufayli iymonimni yo‘qotdim... Islomiy ta’limotlarga qarshi bo‘lgan narsalar aslida harom emas deb ishonishni xohlardim. Ko‘p savollarim bor edi, lekin yillar o‘tib javoblar topdim, Alhamdulillah. O‘zimni imonsiz deb bilgan paytlarimda ham Alloh mavjud deb o‘ylashni istardim. Hattoki o‘zimni majburlab inkor qilmoqchi bo‘lsam ham, ichimdagi narsa xato qilayotganimni aytib turar, haddan tashqari o‘ylash meni hech tinch qo‘ymasdi. 14 yoshga to‘lganimda, tashvish va qayg‘u bilan kurashganim uchun Islomga qaytishga qaror qildim. Bu to‘g‘ri qadam deb his qildim, hayotim o‘zgaradi deb umid qildim – va ajablanarlisi, iymonim ko‘tarildi. Islomiy maktabda o‘qishni orzu qilardim, lekin bu imkonli ekaniga ishonchim komil emas edi. Bitirgandan keyin hijob o‘rashni o‘ylardim. Onamdan hijob olib berishini yolvorsam, “qariyb ko‘rinasan, er topolmay qolasan, men senda yoshligimdek bo‘lsa ochiq kiyinardim” deb rad etdi... Ikki yil o‘tgach, shkafimdan qora hijob va Qur’on topib, “ehtiyot bo‘l, urush maydoniga jangchining xotini bo‘lib ketmagin” degan gaplarni gapira boshladi. 16 yoshimda yozda “Fotiha” surasini yod oldim. Oktyabr oyida, ehtimol nazar tegdi. Bir kuni darsdan keyin oyna qarash uchun yuvinish xonasiga kirganimda, qo‘ltiq tayoqli bir hijobli opa bor edi. Men yomon narsa o‘ylamoqchi emasdim, lekin xayolimga beixtiyor yomon fikrlar keldi, keyin darhol Allohni eslab, o‘zimni yaxshiroq o‘ylashga majbur qildim. Ikkinchi qavatga tushayotganda, miyam butunlay bo‘shab qoldi. Keyin sirpanib ketdim va baxtimga bir qo‘lim bilan ushlab qoldim. Nima bo‘lishi mumkinligini bilmayman, lekin to‘pig‘im payi chiqib ketdi. Ikki hafta dam olmoqchi bo‘ldim, lekin semestr boshlangani uchun vaqt yetarli bo‘lmadi, shuning uchun og‘riq va qiyinchilik bilan bo‘lsa ham yurishga majbur bo‘ldim. Tahorat, namoz, duo qilishni o‘rgatishni boshladim. Bir necha kun duo qilgandan keyin to‘pig‘imdag‘i og‘riq deyarli yo‘qoldi, faqat ko‘p yursam yoki yugurayotganimda bilinardi. Bu kollejga qatnashim uchun yetarli edi, Alhamdulillah! Shunday bo‘lsa-da, faqat oyda bir-ikki marta namoz o‘qirdim. Menga juda aziz bir inson kasal bo‘lib qoldi va yagona davo bu ruqyah edi. O‘sha davrda Oyat al-Kursini va yana ikkita surani yod oldim. Va Alhamdulillah, bir yil o‘tsa ham o‘sha odam sog‘aydi. Hozir deyarli 18 yoshdaman, yana nima deyishni bilmayman. Faqat qayta ulanish uchun chinakam yo‘l-yo‘riq so‘rayapman.