Butun umr maxfiyliksiz yashab, endi ozgina shaxsiy hayot istayman
As-salomu alaykum, Bilaman, shikoyat qilish har doim ham foydali emas, lekin menga rostdan ham yo‘l-yo‘riq kerak. Men o‘tgan yili maktabni tugatdim. Ikki ukam bilan (biri 10-sinfda, biri 8-sinfda) va universitetning ikkinchi kursida o‘qiydigan opam bilan yashayman. Hozircha faqat opam bilan men ishlaymiz. Otam besh yildan beri ishlamaydi, shuning uchun pul masalasi qiyin. Alhamdulilloh, uyimiz bor, lekin qiynalib yashayapmiz. Avval yerto‘lamizni ijaraga berardik, lekin bir necha yildan beri bo‘sh, chunki ta’mirlash kerak. Afsuski, moliyaviy ahvolimiz tufayli u yerda hech narsa qilinmadi. Muammo shundaki, biz faqat yuqori qavatdagi uchta yotoqxonadan foydalanamiz. Ota-onam birida, opam o‘zinikida (bu adolatli, chunki unga shaxsiy joy kerak), men esa uchinchi xonada ikki ukam bilan tiqilib yotamiz. Juda tor: menda bir kishilik karavot, ular esa ikki qavatli karavotda yotishadi. Noshukurlik qilgim kelmaydi, alhamdulilloh, boshimda panohim bor, lekin rostini aytsam, hech qachon shaxsiy hayotim bo‘lmagan. Umrimning ko‘p qismida ukalarim bilan xona va hatto kiyim-kechaklarni baham ko‘rganman, bu meni charchatyapti. Kiyim shkafimiz ham yotoqxonamizda, shuning uchun kiyim almashtirishim kerak bo‘lganda, atrofda hech kim yo‘qligini tekshirishimga to‘g‘ri keladi. Yana qiyinroq tomoni, eshigim turnik tufayli to‘g‘ri yopilmaydi va odatda uni yopiq tutishga ruxsat berilmaydi. Ba’zida bir oz yolg‘iz qolishni xohlayman. Eshikni yopib, jimjitlikda dam olishni, kiyinayotganda kimdir kirib kelishidan yoki narsalarim yo‘qolib qolishidan tashvishlanmaslikni istayman. Bugun cho‘milib bo‘lgach, kiyimlarim hali kir yuvish mashinasida ekani uchun ularni topishga ko‘p vaqt sarfladim. Eshigim yopilmagani sababli, onam kiyinayotganimda o‘tib ketdi. Bu bir necha kun oldin ham sodir bo‘lgan edi. Jahlim chiqdi, lekin endi onam meni dramatik yoki qo‘pol deb o‘ylaydi. Men uchun esa, shunchaki shaxsiy hayotning yo‘qligidan charchaganman. Rostini aytsam, o‘zimni shaxsiy hayotim bor deb his qiladigan yagona joy – bu hammom. Alloh bir kun kelib menga moliyaviy yengillik berib, bu tashvishlarimni yo‘q qilishini chin dildan so‘rayman. G‘arbda hayot qimmat, va men uyda ijarasiz yashayotganimdan baxtiyorman. Alhamdulilloh, hamma narsa uchun. Shunday bo‘lsa-da, biroz shaxsiy hayot istash ortiqcha emas deb o‘ylayman. Kimdir bunday holatni boshdan kechirganmi? Uyda yashab turib, bunga qanday chidadingiz? Har qanday maslahat juda qadrli bo‘lardi. Jazakumullohu xayran.