Imonimni yo‘qotyapmanmi yoki shunchaki tushkunlikdamanmi, bilmayman. Balki ikkalasi ham, yoki umidsizlikka tushib qolgandirman.

Bir muncha oldin shunga o‘xshash narsa yozgandim. Kimdir menga murojaat qilib, haqiqatan ham qilgim keladigan biror ish bormi, deb so‘radi, ehtimol shuning uchun maqsadsiz yuribman deb o‘ylagandir. Men yo‘q dedim, suhbatlashganimizdan keyin tushundimki, aslida hech qanday maqsadim yo‘q. Maktabda o‘qiyman, chunki shunday kutilgan va tirikchilik qilish uchun kerak, lekin ko‘p narsani orzu qilmayman. Do‘stlarimni anchadan beri ko‘rmayman, va barcha ijtimoiy tarmoqlardagi hisoblarimni o‘chirib tashladim. Shunchaki o‘zimni yomon his qilishni to‘xtatgim keladi. Lekin buning islomiy tomoni ham bor, albatta. Shu hafta jamoat yig‘ilishi bo‘ldi, va abaya kiyish fikriga chiday olmadim. Kamtarlikka qarshi bo‘lganim uchun emas, balki o‘zimni tegishli bo‘lmagan va qabul qilinmaydigan bir joyda kiyinib, o‘ynab yurgandek his qildim. Oxiri tepa va yubka bilan bordim, ro‘mol o‘ragan holda albatta, lekin hozir bu tadbirlarda o‘zimni shunchalik begona his qilamanki, umuman u yerda bo‘lishni istamayman. Zulhijja oyi, va men o‘zimda boshqacha bir narsa his qilishni yoki bu imkoniyatdan duo qilib, Allohdan qalbimni o‘zgartirishini so‘rashni umid qilgandim, lekin rostini aytsam, o‘zimni ahmoqdek his qilyapman. Bu nima ekanligini bilmayman, lekin o‘zimni soxta yoki o‘yin o‘ynayotgandek his qilish hissi meni tark etmayapti.