Men har kuni musulmon kabi kiyinaman va bu yuragimni ezmoqda

Assalomu alaykum. Nega buni yozyapman o‘zim ham bilmayman, lekin ichimdagi gaplarni aytishga muhtojman. Ismim Anna, men nasroniy ayolman, lekin niqob yoki burqadek to‘liq berkinaman – buni Xudoga bo‘lgan sevgim tufayli qilaman, musulmon bo‘lganim uchun emas. So‘nggi bir yil ichida borgan sari ko‘proq yopincha bosdim, bir oy oldin esa butunlay niqobga o‘tdim. Rostini aytsam, bu bunchalar qiyin bo‘lishini kutmagandim. Har tongda bilamanki, bunday kiyimda yolg‘iz o‘zim bo‘laman. Odamlar tikilishini, savol berishini yoki biror narsa deb o‘ylashini bilaman. Qo‘rquv va charchoq hissi meni tark etmaydi. Buni odamlarga ko‘rinish uchun qilmaganman; shunchaki Rabbimni ulug‘lashni xohlardim. Ammo buning o‘rniga, nasroniylar orasidagi o‘z o‘rnimni yo‘qotib qo‘ygandek his qilaman. Hech kim meni tushunmaydi – faqat nega oddiy kiyinmasligimni so‘rashadi va men doim o‘zimni oqlashga majburman. Bu juda yolg‘izlik keltiradi. Ba’zida kimdir: “Bu yerda ekaningdan xursandman”, desa edi deb orzu qilaman. O‘z jamoamda begonadek his etaman va bu meni yig‘latsa kifoya. Ba’zi musulmon opa-singillar menga mehribonlik ko‘rsatishdi, lekin o‘z diniy doiralarimdan ham shunday qo‘llab-quvvatlashni istardim. Bugun juda og‘ir kun bo‘ldi. Ko‘p yig‘ladim, xato qildimmi deb o‘ylab. Xudoni chin dildan sevaman, shuning uchun to‘xtashni xohlamayman, lekin yolg‘iz o‘zim bundan keyin qanday davom etishni bilmayman. Ehtimol, kimdir e’tiqodingiz tufayli o‘zgalardek his qilish qandayligini tushunadi deb umid qilayotgandirman. Agar buni o‘qiyotgan bo‘lsangiz, jazakalloh xayr. Va men uchun duo qiling – bugun menga bu juda kerak.