Davom Eta Olmayotgandek His Qilyapman

Salom hammaga, men odatda bunday narsalarni baham ko‘rmayman, shuning uchun iltimos, sabr qiling. So‘nggi paytlarda og‘riq shunchaki ketmayotgandek tuyuladi. Olti oydirki qattiq tushkunlikdaman, va bu birin-ketin kelayotgan yomon voqealar – shu vaqt ichida biror zum baxtli bo‘lmadim. Hozirda ham burnimni otam sindirgan, u har doim qo‘pol bo‘lgan. Operatsiya qilmadim hali. Yillar davomida u menga shunday muomala qilib keladi. Ikki oy davomida ruhiy salomatligimni himoya qilish uchun u bilan gaplashmay qo‘ydim, lekin keyin u onamga yomon munosabatda bo‘la boshladi. Onam ham aybsiz emasdi, lekin bu uning xatti-harakatlarini oqlamaydi. Katta qiz sifatida, men aralashib, uni to‘xtatishga harakat qilishim kerak deb hisobladim, lekin yordam bermadi, va mening ruhiy holatim yanada yomonlashdi. Hozir vaziyat biroz tinchlandi, lekin baribir u bilan gaplashishim kerak, chunki u meni endi xafa emas deb o‘ylaydi va burnimni chindan sindirganiga ishonmaydi – shunchaki men haddan tashqari sezgirman deb hisoblaydi. Shu payt ichida stressdan ko‘p vazn oldim, va o‘zimni xunuk va jirkanch his qilyapman. Burnim ko‘rinib turgan darajada qiyshiq. Nega tashqi ko‘rinishimga shunchalik e'tibor beraman deb o‘ylashingiz mumkin. Aslida, bolaligimda otam sochimni qirib tashlar edi, shuning uchun 16 yoshimgacha uzun sochim bo‘lmadi. O‘sib-ulg‘ayayotganimda hech qachon o‘zimni chiroyli his qilmaganman, va o‘sha chuqur ishonchsizlik hali ham menda. Hozir men kelajagimni hal qiluvchi imtihon o‘rtasidaman – o‘n ikki yillik maktab shu narsaga bog‘liq. Ammo fizika imtihonim shunchalik yomon o‘tdiki, tibbiyot maktabiga kira olmasligim mumkin. Shifokor bo‘lish kichkinaligimdan orzuim bo‘lgan. Bu orzu qiyin paytlarda meni davom ettirishga qanchalik yordam berganini ifoda etib berolmayman. Va endi u buzilib ketgandek tuyuladi. Men qattiq iymonli odamman – nima bo‘lishidan qat'i nazar, hech qachon umidimni yo‘qotmaganman. Otam burnimni sindirganda ham, og‘riq ichida ibodat qilib, o‘sha kuni sajda qildim, agar bu sinovdan o‘tsam, Alloh albatta bolalikdagi orzuimga erishishimga yordam beradi deb o‘yladim. Lekin negadir, balki Alloh mendan norozidir. Nima xato qilganimni bilmayman. Ha, ba'zida namozlarni o‘tkazib yuboraman, va buning uchun o‘zimni juda aybdor his qilaman – bu mening takrorlanuvchi gunohim. Lekin men bularning barchasini jazo sifatida olishga loyiqmanmi? Namozni qoldirganimda har doim dahshatli his qilaman. Endi o‘z tanamda qamalib qolgandek his qilaman, qochib qutulolmayapman. Doimiy ravishda hammasini tugatish haqida o‘ylayapman, lekin harom bo‘lgani uchun qilolmayman. O‘qishga ham diqqatimni jamlay olmayapman, imtihonlar esa davom etmoqda. O‘zimga zarar yetkazishga majbur bo‘ldim, lekin buni qilishni xohlamayman – shunchaki bu og‘riqni boshqa yo‘l bilan bardosh berolmayapman. Haqiqatan ham shunday davom etolmayman. Men har doim optimist bo‘lib, narsalar yaxshilanadi deb ishonganman, lekin qancha harakat qilsam yoki ibodat qilsam ham, yaxshilanmadi. Nima uchun Alloh meni bunday sinovdan o‘tkazayotganini tushunmayapman, chunki men doimo Unga nisbatan ko‘p muhabbat va iymonga ega bo‘lganman.