Islomdagi munosabatlar haqida boshim qotib qoldi – hamma narsani noto‘g‘ri tushunyapmanmi?

Assalamu alaykum, hammaga. Men G‘arbda yashovchi 24 yoshli musulmon ayolman, rostini aytsam, dinimizda munosabatlar borasida nima kutilayotganini tushunishda qiynalayapman. Ota-onam menga hech qachon “nikohdan oldin yaqinlik bo‘lmaydi” degan gapdan tashqari ko‘p narsani o‘rgatmagan, va men keyinchalik bildimki, aslida aniq ko‘rsatmalar bor ekan – masalan, oddiy uchrashuvlar, jismoniy aloqa bo‘lmasligi va potensial turmush o‘rtoq bilan halol yo‘l bilan, valiy ishtirokida tanishish kerak. Shuning uchun men bunga amal qilishga harakat qildim. Hech qachon yigitim bo‘lmagan, bazmlardan uzoq yurganman, va erkak do‘stlarim yo‘q yoki keraksiz suhbatlar qilmayman. Lekin mana bunda boshim qotib qoldi: mening oilamning o‘zi ham xuddi shu qoidalarga amal qilmaydi. 18 yoshli ukamning qiz do‘sti bor, bu meni hayratga solmadi, chunki bizning madaniyatimizda uchrashish odatiy hol. Meni hayratga solgan narsa – onam uni munosabatda ekanida boshqa qizlar bilan tanishishga undashi, va buni qiz do‘sti bilmasa bo‘lgani deyishi – bu aslida xiyonat. Shuningdek, u ukamning qiz do‘sti bilan bir haftalik ta’tilga yolg‘iz ketishiga to‘liq rozi. Buni so‘raganimda, u tom ma’noda: “Ular jinsiy aloqa qilishmaydi-ku,” dedi. SubhanAlloh. Men javoban: “Unday bo‘lsa, qoidalar ahamiyatsiz bo‘lsa, ertaga u bilan birga yashab ketaversin,” dedim. Oxiri katta janjal bo‘ldi. U menga hech qachon turmushga chiqolmasligimni, chunki men hech qachon uchrashmaganman, va hech bir erkak men kabi odamni xohlamasligini aytadi. Bir marta u meni bir yigit bilan gaplashishga majbur qildi, men esa u haqida bilgan narsalarim tufayli rad etdim va uning gunohlarini oshkor qilishni xohlamadim. Lekin u bosim qilishda davom etdi, shuning uchun aytsam: u dindor emas, bir nechta sherigi bor, va hatto shaxsiy rasmlari tarqalib ketgan. Men u tushunadi deb o‘yladim va Allohdan qo‘rqadigan, harom munosabatlarda bo‘lmagan ibodatli er xohlashimni tushuntirdim. U shunchaki kulib: “Unda masjidga bor. Omad,” dedi. Endi o‘zimdan shubhalanyapman. Islomni noto‘g‘ri tushunganmanmi? Xususan, nomusulmon mamlakatlarda uchrashishimiz kerakmi? Men bilgan har bir kishi turmush o‘rtog‘ini bazmlar, ilovalar yoki ijtimoiy tarmoqlar orqali topadi, va men bularning hech biriga rozi emasman. Ota-onam hatto tungi klublarga borishimni aytib: “Hech bo‘lmasa ichishing shart emas,” deyishdi. Nima deysiz? Hijob kiygan ayolni mast odamlar va giyohvandlar bilan to‘la klubda ko‘rishni kutolmaysiz-ku, u holda hijob kiymaydiganlarimiz uchun buning farqi nimada? Hammamiz musulmonmiz. Onam men hijob kiymasdan bunday o‘ylamasligim kerakligini aytadi (oilamda hech kim kiymaydi, faqat bitta buvim va endi boshlagan xolam bundan mustasno) va men besh vaqt namozni o‘qimayman (inshaAlloh buning ustida ishlayapman). Lekin aynan shuning uchun uchrashish va bazmlardan uzoq turib, ibodatli er izlashim kerak deb hisoblayman – men allaqachon gunohlar bilan kurashayapman, nega yana qo‘shimcha qilaman? O‘zimni qamalib qolgandek his qilayapman. Dinimga amal qilishni xohlayman, lekin atrofimdagi hamma uchrashish va nikohdan oldingi munosabatlarni mutlaqo odatiy deb biladi. Deyarli hech kim o‘zini nikoh uchun saqlamaydi yoki dindor sherik qidirmaydi. Bu meni rosti qo‘rqitadi. Hammasini noto‘g‘ri tushunganmanmi? Nomusulmon mamlakatda turmush o‘rtoq topishning yagona yo‘li uchrashishmi? Onam aytganidek, rostdan ham hech qachon turmush qurmaymanmi?