Doimiy tushkunliklardan keyin umid topish

Assalomu alaykum hammaga. O‘zbek tili ona tilim emas, iltimos tushuning. Bizga ishlar qiyinlashganda faqat Allohga tavakkul qil deyishadi, to‘g‘rimi? Men musulmonman, Uning qudratiga hech shubha qilmayman. Lekin rostini aytsam, ishlarni Uning qo‘liga topshirish men uchun imkonsizdek tuyuladi. Masalan, duo qilib keyin qanday qilib hammasini qo‘yib yuborish kerak? Agar men yuz marta yalvorgan narsam uchun hali ham xavotir chekayotgan bo‘lsam, bu Allohga bo‘lgan ishonchim haqiqiy emasdek tuyuladi. Payg‘ambarlar haqida o‘ylayman, Alloh ularga eng qiyin paytlarida qanday yordam bergan, lekin keyin bir fikr kirib keladi: ular payg‘ambar edi, maxsus odamlar. Men esa hech kimman. Shu ovoz meni tinch qo‘ymaydi. Duo qilaman, hech qanday o‘zgarish ko‘rmayman, ba’zida esa butunlay tashlab yuborgim keladi - shunchaki umid qilib hayot qandaydir yaxshilanib ketar, deb. Katta bo‘lganimda, atrofimdagi odamlar ishonchimni qayta-qayta sindirishdi. Shuning uchun balki Allohga ham ishonishda qiynalaman. Uning kimligiga, barcha ismlari va sifatlariga ishonaman, lekin qalbim Uning menga haqiqatan yordam berishini qabul qila olmaydi. Bilaman, U xohlasa, yordam bera oladi. Lekin U xohlaydimi? Mana shu meni yeb qo‘yadi. Masalan, ko‘p tafsilotga kirmasdan, menda bu yerdagi tengdoshlarim ega bo‘lgan eng oddiy narsalar ham yetishmaydi. Ularga erishishning aniq yo‘li ham yo‘q. Bir yil davomida xuddi shu hech narsa, va bor-yo‘g‘im Allohning o‘zi. Lekin baribir, hech narsa o‘zgarmayapti. Ha, men bor kuchim bilan harakat qildim - shunchaki o‘tirganim yo‘q. Bilamizki, Alloh harakat qilganlarga yordam beradi. Agar U menga yordam berishni niyat qilgan bo‘lsa, hozirgacha sodir bo‘lmasmidi? Men duoni deyarli to‘xtatdim va kun sayin maqsadsiz yashayapman. Rostdan ham Allohga ishonishni xohlayman, shuni so‘rayman. Lekin bu ishonchsiz qalbim tinchlanmaydi.