Akam va uning munosabati bilan qanday muomala qilishni bilmay qolganim haqida

Assalomu alaykum, dilimdagi gaplarni aytishga juda muhtojman. Yigirmadan oshgan yoshdaman, ukam esa mendan bir yosh kichik – u bir necha yillardan beri, balki uch-to‘rt yil, musulmon bo‘lmagan bir qiz bilan yaqin munosabatda. Ularning uzoq va tez-tez qo‘ng‘iroq qilishayotganini payqab, ular qanchalik yaqin ekanini sezgandim, lekin indamadim. O‘shanda ota-onam aralashmayotgan ekan (garchi ular ham buni payqab, qiziqayotganini ko‘rsam ham), men kim bo‘lib aralashaman, deb o‘yladim. Endi o‘ylab qarasam, agar ertaroq gapirganimda vaziyat boshqacha bo‘larmidi, degan savol tug‘iladi, lekin bu ehtimol o‘zimning aybimni yengillashtirish uchundir. Bir tomondan u endi katta odam, alhamdulillah, o‘zini boqishga va qarorlarini o‘zi qabul qilishga qodir, deb o‘ylayman, boshqa tomondan esa to‘g‘ridan-to‘g‘ri xavotirdaman. Rostini aytsam, bu xavotirning ko‘pi onamdan keladi. U ukam haqida juda ko‘p tashvishlanadi va bu haqda mendan boshqa hech kimga gapira olmaydi, bu esa mening xavotirimni yanada oshiradi. Onam uchun qiyin tomoni shundaki, u dadamga suyanolmaydi – dadam bu mavzu ochilganda butunlay o‘zini yopib oladi. Shunday qilib, onam qo‘rquvlari bilan yolg‘iz qoladi. Dadam odatda eng qattiqqo‘l bo‘lishiga qaramay, bu masalada ukam bilan hech qachon to‘g‘ridan-to‘g‘ri gaplashmagan, garchi ikkalasi ham buni katta tashvish deb bilsa ham. Bu juda chalkash – nega u indamaydi? Shu orada, onam u bilan bu haqda ikki marta gaplashib, munosabatdan qaytarishga urinib ko‘rgan. Oxiri, bu uning qarori ekanini bilaman va har doim unga duo qilaman. Bir yildan ko‘proq oldin, ota-onamdan oldin, men u bilan bir marta gaplashgandim, chunki qiziqdim va biroz xavotirda edim. Hammamiz bilgan bo‘lsak ham, u bu sirni ko‘nglida olib yurgani aniq edi. O‘ylaymanki, agar men so‘ramaganimda, ota-onam hech qachon bu mavzuni ochmasdi, garchi ular kuchli his-tuyg‘ularga ega bo‘lishsa ham. Lekin o‘sha paytga kelib, u va qiz bakalavriyatda uch yil davomida mustahkam, garchi to‘lqinli bo‘lsa ham, munosabat qurib bo‘lishgan edi. Hozir esa bundan ham ko‘proq vaqt o‘tdi, balki besh yildan oshdi. O‘shandan beri bu mavzuni ko‘tarmadim, lekin ular hamon birga ekanini bilaman. Ukamga bu juda og‘irlik qilgan bo‘lsa kerak, chunki yaqinda u ota-onamga borib, hali ham u qiz bilan birga ekanini va usiz yashay olmasligini aytdi – go‘yoki ular oldin ham aloqani uzishga urinib ko‘rishgan. Men nima so‘rashni xohlayotganimni ham bilmayman. Haqiqiy hayotda bu haqda gaplashadigan hech kimim yo‘q, yozgi ta'tilda uyda bo‘lib, ko‘p ish bo‘lmaganda, ota-onamning xavotirini yaqindan ko‘raman. Bu meni hali ham biror narsa qilishim kerakmi, degan o‘yga soladi. U bilan yana bir uchrashganda, men yana bir suhbat qilish imkoniyatini boy berayotgandek his qilaman, garchi bu bosqichda hech qanday harakat foyda bermasligiga ishonchim komil bo‘lmasa ham. Bir qismim esa o‘zimning mas'uliyatimdan qochayotganimdan xavotirda. Unga yana yaqinlashish fikri menga yoqmaydi, chunki men uni yaxshi ko‘raman va unga qayg‘uraman, u ham bu bilan o‘zi qiynalayotganini ko‘raman – balki o‘zini aybdor yoki uyalgan his qilayotgandir. Lekin ota-onamning, ayniqsa onamning, bu vaziyatda qancha azob chekayotganini ko‘rish ham qiyin. Dadamdan esa jahlim chiqadi, chunki ukam bilan qirg‘in kelishishdan qo‘rqib (ular ko‘p urishadi va ukam hech qachon chekinmaydi), go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek harakat qiladi. Shu sababli men onamga tasalli berish va bu ishdagi o‘z o‘rnimni qayta-qayta o‘ylash bilan qolaman. Buning ustiga, ukam bilan endi qanday muomalada bo‘lishni ham bilmayman. Vaziyat noqulay, go‘yoki ikkalamiz ham katta masalani chetlab o‘tayotgandekmiz. Bu meni xafa qiladi va gohida u bilan qiz haqida shunchaki so‘rashni boshlash kerakmi, deb o‘ylayman. Lekin shunda, bu bilan ularning munosabatini ma'qullayotgandek yoki oddiy holga keltirayotgandek his qilishdan qo‘rqaman. Va bu yerda masala shaxsiylashadi: ko‘p achchiqlanishim uning menga yoki ota-onamga qanchalik kam murojaat qilishi bilan solishtirganda, unga qancha ko‘p sms yozishi va qo‘ng‘iroq qilishini ko‘rishdan keladi. U o‘z tashabbusi bilan menga hech qachon aloqaga chiqmaydi, gaplashganimizda esa ko‘proq men ulashaman, gaplar bir tomonlama tuyuladi. Oldin bu haqda hazillashgandim, lekin bu ichimni og‘ritadi. U bilan yaqin bo‘lishni xohlayman, lekin biz har doim shunday uzoqmishmizmi yoki endi uning yaqin insoni borligi sababli men hasad qilyapmanmi, bilolmayman. Bu haqda ko‘p o‘ylashga urindim, lekin agar gapirsam, u meni shunchaki tirnoq ostidan kir izlayotgan yoki shaxsiy hayotini nazorat qilishga urinayotgan deb o‘ylashidan qo‘rqaman, ayniqsa men va ota-onam noroziligimizni yashirmaganmiz. Har qanday maslahat yoki fikr, hatto bir ogohlantirish bo‘lsa ham, juda qadrli bo‘lardi. Jazakallohu xayr.