کہ جس طرح اک صبح سویرے دے لمحے نے مجھے اللہ تک واپس پہنچایا

فجر دا وقت سی، کوئی پنج بجا کے قریب۔ میں بے مقصد سکرول کر رہی سی تے میں نے اپنی ماں نوں اپنے کمرے وچوں نکلدے سُنیا۔ میں نے جلدی توں اپنا فون چُھپایا تے سوچنا شروع کر دِتا، 'مجھے پہلے سو جانا چاہیدا سی۔ مجھے پڑھائی کرنی چاہیدا سی۔' لیکن نماز پڑھن دا خیال تاں میرے ذہن وچ آیا ہی نہیں۔ میری نظر اپنی میز تے پئی ہوئی قرآن تے پئی، تے اچانک، میں رونے لگی۔ تمام حالیہ مشکلات تے آزمائشاں میرے دماغ وچ گھومنے لگِیاں، تے اک خیال آیا: 'اگر اللہ واقعی ہُندا، تاں اوہ مجھے ایہ سب نہ گزارن دیندا۔' پہلی وار، میرا ذہن بالکل خاموش ہو گیا۔ میں دل کھول کے کِسے وقت تک روئی، فیر میں نے قرآن اٹھایا تے اک خلوص بھری دعا کیتی: 'یا اللہ، اگر تُوں میری سُݨ سکدا اے، تاں مہربانی کر کے مجھے کوئی نشانی دکھا-کوئی وی نشانی-تے مجھے اپنی طرف واپس لے چل۔' قرآن نوں ہتھ وچ پکڑ کے، میں جانݨی ہاں ایہ عجیب لگ سکدا اے، پر میں نے اپنے دل وچ اک کپکپی محسوس کیتی۔ میں نے اپنیاں اکھاں بند کیتیاں، قرآن کھولیا، تے اوہ سیدھا سورۃ التوبہ تے کھل گیا-توبہ والی سورت۔ اوہ اک ہی سیکنڈ وچ، ہر برا خیال تے شک غائب ہو گیا۔ ایتھے دی سِکھ، میرے بھراواں تے بھینواں، ایہ ہے کہ جݙاں تساں کِسے آزمائش دا سامݨا کر رہے ہو، تاں ایہدا مطلب ایہ نہیں کہ اللہ تسیں نال ناراض ہے یا بے پرواہ ہے۔ ایہدا مطلب ایہ ہے کہ اوہ تہاڈے ایمان دی جانچ کر رہا ہے تے تہانوں اپݨے نیڑے کریندا پیا ہے۔ اس دیاں بے انت رحمتاں تے اللہ دا شکر اے۔