Nega yuragim haliyam ushlab turadi, aqlim esa allaqachon ketgan?

Assalomu alaykum. Men shuncha marta duo qildim, Allohdan shu tuyg‘ularni olib tashlashini yalinib so‘radim, chunki rostdan ham ularni istamay qoldim. Qiziq joyi shundaki, men bu odam bilan qayta birga bo‘lishni orzu qilmayapman. Endi tushunib oldim - biz bir-birimizga to‘g‘ri kelmaymiz. Bo‘lib o‘tgan hamma narsadan keyin va qancha gaplashganimizdan so‘ng, avvalgidek bo‘lishi mumkinligiga umidim qolmadi. Menimcha, uning yaxshi xislatlari bor, lekin uni o‘zimga mos turmush o‘rtoq sifatida ko‘rmayapman. Shunda nega yuragim haliyam qotib qolgan, aqlim esa allaqachon hammasi tugaganini biladi? Bu tuyg‘ular meni charchatyapti. Shuni bilamanki, qachonlardir uni boshqa birovga uylanganini ko‘rsam, yuragimning bir parchasi og‘riydi. Ammo shu bilan birga, ichimdan bir qismi yengil tortadi - endi “agar-chi...” degan o‘ylar bo‘lmaydi, va u o‘z orzu va yo‘li bilan mosroq keladigan xotinga loyiq. Men undan nafratlanmayman. Mening tabiatim shundoq emas - hatto xafa bo‘lganimdan keyin ham, boshqa odamning holatini tushunishga harakat qilaman. Ammo shu tuyg‘ular haliyam borligidan uyalaman, deyarli xijolat tortaman, shu qadar voqealardan keyin. Chindan ham hammasini qo‘yib yuborib, hayotimni davom ettirgim keladi, lekin yuragim orqaga sudrab turgandek. Islomiy nuqtai nazardan, nega haqiqatni qabul qilganimizdan keyin ham bu tuyg‘ular davom etadi?