Men Allohga faqat biror narsa kerak bo‘lganda yuzlanaman – boshqalarda ham shunday muammo bormi?

Buni aytishga biroz uyalaman, lekin menga tanqid emas, maslahat kerak. Bu xuddi to‘lqinlarga o‘xshaydi – bir muddat muntazam namoz o‘qiyman, keyin o‘zim bilmagan holda to‘xtab qolaman, hatto davom ettiraman deb o‘zimga so‘z bergan bo‘lsam ham. Va har gal to‘xtaganimda, aybdorlik hissi kuchayadi. Keyin, biror narsaga umid qilsam, masalan, stipendiya qo‘lga kiritishni istasam, birdan namoz o‘qishga juda motivatsiyalangan bo‘laman. Meni bezovta qiladigan narsa shuki, namozim faqat Allohdan biror narsa istaganim uchun ekanidan naqadar yoqtirmasligim. Endi yana namoz o‘qishni boshlashni xohlayman, lekin bir tomonim niyatim faqat o‘sha stipendiyaga bog‘liq ekanidan xavotirlanadi. Bu meni soxta his qildiradi. Lekin rostini aytsam, Alloh bilan haqiqiy aloqaga ega bo‘lishni va faqat yordam kerak bo‘lganda emas, balki sevgi va burch tufayli namoz o‘qiydigan inson bo‘lishni chin dildan xohlayman. Kimdir shunday bosqichda bo‘lganmi? Qanday qilib oldi-sotdi kabi his qilmasdan doimiylik topdingiz? Iltimos, yumshoq bo‘ling – men haqiqatan ham yaxshilanishga harakat qilayapman.