Oldinda hech qanday yorug‘lik yo‘qdek tuyuladi

So‘nggi paytlarda hayot juda og‘ir bo‘lib qoldi va hech narsa o‘nglanmayotgandek tuyuladi. Har gal duo qilsam, bir oz yengillik kutib, aksinchasiga duch kelaman. Yildan yilga ishlar yanada og‘irlashmoqda va men sababini o‘ylab qolaman. Men hech qanday yomon narsa so‘ramayapman, baribir qiyinchiliklarim ustma-ust qo‘shilmoqda. So‘nggi oylarda yaxshi musulmon bo‘lishga harakat qildim, Alloh roziligi uchun o‘zimni o‘zgartirmoqchidim, lekin sinovlarim ko‘paygandek tuyuladi. Ochig‘i, men endi hammasining maqsadi nimada deb o‘ylaydigan darajaga yetdim. Hech qachon bu fikrlarni amalga oshirmayman-bilaman, bu harom-lekin ular har kuni xayolimda. Hammasi tobora yomonlashaversa, nima keragi bor? Kelajakning faqat ko‘proq azobdan iborat bo‘lishiga chiday olmayman. Endi duo qilishni ham xohlamayman, chunki hech narsa o‘zgarmayotgandek tuyuladi. Avvaliga Allohdan biror taskin belgisiga muhtoj edim, endi esa hech bo‘lmasa bitta narsaning to‘g‘ri ketishini, bitta bo‘lsa ham. Allohga bo‘lgan umidni saqlab qolishni istayman, lekin doim hafsalam pir bo‘layotganida bu juda qiyin. Kechirasiz, hammasi chalkash chiqdi-kimdir buni tuzatishini kutmayman. Faqat ichimdagini bo‘shatishim kerak edi.