Tabiiy Bepoyonlik Haqida O‘ylashlarim
Men "bepoyonlikning boshlang‘ich darajasi" deb nomlanuvchi g‘oya haqida o‘qiyotgan edim. Asosan, baxtimiz vaqt-vaqti bilan turli hodisalar tufayli ko‘tariladi va pasayadi, lekin oxir-oqibat, biz har doim o‘zimizdagi bir ma’lum nuqtaga qaytib kelamiz. Bu mening o‘ylarimni juda o‘ynatdi. Agar bizning holatimizdan qat’iy nazar bir xil his-tuyg‘ularni boshdan kechirayotgan bo‘lsak, maqsadli biror narsa uchun shunday katta tirishchilikning o‘zi nimaga? Va bu ish teskari tomonga ham amal qiladi-hatto vaziyat juda qiyin va qayg‘uli bo‘lsa ham, osha boshlang‘ich daraja oxir-oqibat orqaga tortadi. Odamlar "Allahning ixtiyori bilan, hamma narsa yaxshi bo‘ladi" deyishda aynan mana bu nimani nazarda tutishadi. Meningcha, Alloh bizni ana bu dunyoda aynan shunday loyihalagan. Dunyo va ongimiz tashkil etilgan, shunda biz bu yerda uzun muddatda haddan tashqari baxtli bo‘lib qolishni xohlay olmaymiz. Bu menga Jannat haqida o‘ylashga majbur qiladi. Alloh bizga to‘la mos keladigan, eng chuqur quvonchimizni abadiy davom etishi mumkin bo‘lgan joyni loyihalashni biladi. Ko‘pchiligimiz bu hayotda doimiy baxtni izlashda davom etamiz, lekin u odatda bizni qandaydir bo‘shlik hissi bilan qoldiradi, bilasizmi? Men bu dunyoda to‘la, chin baxtli bo‘lish mumkin emasligini qabul qilishga o‘rganmoqchiman. Siz qulay his qilishingiz, bilim izlashingiz, omon qolishingiz mumkin-lekin agar chuqurda osha doimiy quvonch bu yerda mavjud emas bo‘lsa, hamma narsaning o‘zi nimaga? Alloh biladi.