Nima uchun bu his men bilan qoladi?

SubhanAlloh, men eslay olganimcha, yuragimda har doim og‘ir hislar – yolg‘izlik, qayg‘u va tushkunlik bo‘lgan. Ular kelib ketadi, ba’zan uzoqroq qoladi, ba’zan qisqaroq, lekin doimo qaytib kelayotgandek ko‘rinadi. Va men bilaman, alhamdulillah, mening hayotim ne’matlar bilan to‘la. Alloh taolo menga juda ko‘p narsa, chinakam hamma narsani ato etgan. MiyaMdan ketmaydigan bir oyat bor: "Va U sizga so‘ragan barcha narsalardan berdi. Agar Allohning ne’matlarini sanab chiqmoqchi bo‘lsangiz, ularni hisoblab bo‘lmaydi. Albatta, inson (umuman) judo zolim va nankor (kofir)dur" (Ibrohim, 34). Xo‘sh, nima uchun? Nima uchun men bu surunkali qayg‘uni, ko‘kragimdagi bu og‘irlikni, hamma narsani juda og‘ir va falaj qiluvchi deb his qilaman, hatto qo‘limdan kelgancha harakat qilganimda ham? Men namozimni o‘qishga, yaxshi musulmon bo‘lishga, Qur’on o‘qishga, hatto ba’zan tahajjud qilishga ham harakat qilaman. Sabr qilishga va shukur qilishga urinaman. Ammo his qoladi. Men bilaman va Allohdan himoya so‘rayman, o‘z joniga qasd qilish harom va yo‘l emas. Men buni aytmoqchi emasman. Ehtimol, men shuni anglashyapmanki, bizlarning ko‘pchiligi o‘z yo‘limizda kurashmoqdamiz – imonimiz, aqliy va hissiy holatimiz, ma’naviy aloqamiz bilan. Va shunga qaramay, Allohning fazli bilan, ko‘pchiligimizning boshpanasi, ovqati, xavfsizligi bor. Biz urush zonasida emasmiz. Xo‘sh, yuraklarimizni shunday betinch va noqanoat his qildirib qo‘yadigan nima? Bu chuqur qanoatsizlikning manbai qayerdan keladi?