Ba'zan onamning yondashuvi menga dindan uzoqlashib ketayotganimni his qilaman
Onam juda dindor odam. Bir marta, o'yinda cho'chqa go'shti yeyish harommi, deya hazil qilib so'ragandim, u jiddiy javob berdi: "Ha". "O'yinda boshqa nima yeyish mumkin emasmi?" dedi u. Lekin bu shunchaki o'yin-ku, tushunasizmi? U bilan biror narsa haqida gaplashish qiyin, chunki u har doim hamma narsani dinga bog'lab yuboradi. Menga yaqinda ruhiy salomatlik bilan bog'liq muammolarim haqida aytganimda, u "bu atrofingda shaytonlar borligi uchun" deb javob berdi, bu mening jonga tegdi. U har qanday yomon hodisani shaytonlarga bog'lab yuboradi, bu esa meni his-tuyg'ularim eshitilmayotgandek his qilishimga olib keladi. U, shuningdek, turli xil xurofotlarga ham katta e'tiqod qiladi. Men yoshroq bo'lganimda, taxminan 13-16 yosh oralig'ida, foydalanilgan hayz pedlarini tashlamasdan oldin yuvishim kerak edi. Chunki onamning fikricha, agar yuvmasang, shaytonlar ularni yalab, senga yopishib qoladi. Keyinroq internetda qidirib, ularni yuvish bakteriyalarni tarqatishi mumkinligini bilib, bu odatdan voz kechdim. Unga maqolani ko'rsatganimda, u bunga quloq solmadi va internet hech narsani bilmaydi, dedi. Uning doimiy diniy suhbatlari va qoidalari men kattalashgan sari dindan uzoqlashishimga sabab bo'ldi. Men hali ham musulmonman, Alhamdulillah, Allohga ishonaman, lekin ba'zan imonim sasayadi. Islomni tark etmoqchi emasman - bu men bilgan yagona din va u mening ichimda ma'no topadi. Faqat ba'zan qiyin bo'ladi. Shuningdek, "Ona, nega Alloh ba'zi narsalarni sodir bo'lishiga yo'l qo'yadi?" kabi savollarimga u ko'pincha javob bera olmaydi va shunchaki "Alloh eng yaxshi biladi va Uning o'z donishmandligi bor" deydi. Bu ba'zan jahlimni chiqaradi, lekin men o'z imonimda o'z yo'limni topishga harakat qilmoqdaman, in sha Alloh.