Men Endi Ibodat Qilishga Yuragim Yetmayapti, Maslahatingizga Muhtojman

Assalomu alaykum, iltimos yordam bermoqchi bo‘lsangiz o‘qing, balki yechim topiladi. Men 20 yoshdaman, uch yildan ortiq namoz o‘qiganman. Lekin boshlashim biroz boshqacha kechgan. Oilam maslahat berishga harakat qilardi, niyatlari yaxshi edi, ammo aytish usullari menga yoqmasdi. “Namoz o‘qimaysan, shuning uchun hayoting qadrsiz, barcha yaxshiliklaring bekorga”, deyishardi. Yoki “Namozdan to‘sadigan yagona narsa telefoning”, degan gaplar. Bu sabablar menga sayoz tuyulardi. Men doim qiziquvchan edim, tadqiq qilishni yaxshi ko‘rardim, maktabda ham yaxshi o‘qirdim. Agar musulmon bo‘lib tug‘ilmaganimda, balki umuman musulmon bo‘lmasdim, deb o‘ylardim. Shuning uchun Islomni chuqur, o‘zimcha tushunishim kerak edi, yuzaki emas, o‘zim xohlagandek. Bir kecha duo qilib, Allohdan doimiy namoz o‘qishni va to‘xtamaslikni so‘radim – va o‘sha kundan boshlab namoz o‘qiy boshladim. Hech kim ishontirgani uchun emas, rostini aytsam, ular mendan umid uzishgandi. Allohning yordami bilan o‘zim xohlagan edim. Ammo yillar o‘tib, universitetda o‘qirdim – alhamdulillah, eng yaxshilaridan birida, lekin dars jadvali juda og‘ir edi. Bomdod namozidan oldin turib o‘qishga tayyorlanardim, uyga esa kechki 6 yoki 7 larda qaytardim. Shunchalik zo‘riqardimki, aqldan ozay deb qolardim. Shuning uchun namozlarni jamlab o‘qiy boshladim, ba’zan charchoqdan yiqilib, o‘tkazib yuborardim. Dam olish kunlari o‘tkazganlarimni qazosini o‘qishga harakat qilardim. Asta-sekin, namozni shoshilib o‘qiyotganimni sezdim, kerakli e’tibor bermasdim, vaqti-vaqti bilan tashlab ketardim. Keyin o‘qishga ham, namozga ham e’tiborsiz bo‘lib, uxlash yoki telefonda vaqt o‘tkazish bilan mashg‘ul bo‘ldim. Yomon odatlar paydo bo‘ldi... oxiri namozni butunlay tashlab qo‘ydim. O‘zimdan uyalaman, bu holga tushib qolganimdan. Yomon odatlarimni sanab o‘tirish shart emas. Ishqim so‘ngan, endi hech narsa meni chinakam hayajonlantirmaydi. Hayot zerikarli, eng yomoni, namoz o‘qishga ishtiyoqim qolmadi. Endi namoz og‘ir yukdek tuyuladi, undan qochaman – qochish esa, afsuski, menga qandaydir yengillik beradi. Hozir ta’tildaman, shuning uchun o‘rnimdan turib namozlarimni qayta tiklash uchun yo‘l ko‘rsatish kerak. Lekin bo‘sh vaqtim bo‘lsa ham, namoz o‘qishni xohlamayman. Bu oilamning menga qattiq qarashiga sabab bo‘ldi, ayniqsa yolg‘iz yashab, ularni ba’zan borib ko‘rib turaman. Ba’zi kunlar maslahat berishadi, boshqa kunlar norozi tikilib, og‘riqli gaplar aytishadi. Ularni ayblamayman – xato qilganman, haqlari bor – lekin bu menga yaxshi ta’sir qilmaydi. Ular meni harakat qilmagan deb o‘ylashadi, lekin harakat qilganman. Namoz haqidagi har bir podkastni tinglaganman, istig‘for aytaman, namozni boshlayman, keyin to‘xtayman, chunki juda qiyin tuyuladi. Yuragim charchagan va o‘zimga halol bo‘lmoqchiman. Endi namozni yaxshi o‘qiy olmayman, qiyinlashib qoldi. Iltimos, menga nasihat qiling... hammasidan qochib, ibodatsiz kunlarni o‘tkazyapman. Allohim, menga kamtar qalb bergin, ibodatda erinmasin, barcha musulmonlarni dinda sobitqadam qilgin. Amin.