Arafadan oldingi eng yaxshi kunlarni behuda o‘tkazib yuborgandek his qilyapman

Assalomu alaykum, hozir o‘zimni juda aybdor va sarosimada his qilyapman. Shuncha qimmatli lahzalarni qo‘ldan boy berdim. Namozlarim to‘g‘ri emasdi, duolarim deyarli yo‘q edi, qalbim ibodatga berilmagan. Hayit tayyorgarligi, ishdagi vazifalar, muddatlar, uy ishlari – oddiy kundalik hayot bilan band bo‘lib qoldim. Oyim menga ibodatga e’tibor berishimni eslatib turdi, lekin hatto uni majburlamaslikni so‘radim. Endi bu muborak kunlarning deyarli barchasi o‘tib ketdi, ertaga esa Arafa kuni. Birdaniga qattiq pushaymonlik hissi uyg‘ondi. Namoz o‘qishni, duo qilishni, Allohga yaqinlashishni istayapman. Ammo shu bilan birga ishdagi bosim va vazifalar haliyam borligi sabab o‘zimni to‘lib-toshib ketgandek his qilyapman. Rostini aytsam, qaytadan qanday boshlashni bilmayapman. Hozir boshlash kerakmi yoki ertagacha kutish kerakmi? Shuncha vaqtni boy berib, qanday qaytish mumkin? Ishim, muddatlar, namoz, duolar va dinimni muvozanatlashtirib, hech birida omadsizlikka uchramasdan qanday olib borishim kerak? Yana bir narsa – odamlar “duo qiling” deyishsa, aslida qanday qilinadi? Shunchaki o‘tirib, Allohga o‘z so‘zlaringiz bilan gaplashasizmi? Kitob yoki ilovadan o‘qiysizmi? Musulmon bo‘lib tug‘ilgan odam sifatida buni so‘rash biroz uyatli, lekin haqiqatan ham yordam kerak. Iltimos, mehribon bo‘ling. Allaqachon ko‘p pushaymonlik hissi bilan to‘lib-toshganman.