Chegaraga yetdim, yo Alloh, endi nima qilishni bilmayman

Katta akam, ota-onamizdan 12 yoshimda ayrilganimizdan keyin, meni asosan o‘zi katta qilgan. U mening butun tayanchim edi, har doim nima bo‘lishidan qat’iy nazar Alhamdulillah deyishni eslatib turardi. Bakalavrni olganimdan so‘ng, u meni o‘qish uchun ketishga undadi, Allohning men uchun yaxshiroq rejasi borligini va uydagi ishlarni o‘zi hal qilishini aytdi. Men unga ishondim va ketdim. Keyin bir necha hafta oldin, u birdaniga javob bermay qo‘ydi. Fkih Ben Salehdagi qo‘shnimiz bilan bog‘lanib, u mushtlashganini bilib oldim. Ko‘chada bir ayolni bezovta qilayotgan yigit bor ekan, akam esa uni himoya qilish uchun aralashdi. U yigitni qattiq kaltakladi, endi esa u shikoyat qildi. Akam qamalib qoldi. U yaxshi musulmon, shunchaki bir opamizni himoya qilgan edi, hozir esa qamoqda. Men qo‘ng‘iroq kutib, har namozdan keyin duo qilib, Allohdan yo‘l so‘rab yolvordim. Lekin men uchun hamma narsa qorong‘u bo‘lib qoldi. Juda charchadim, taslim bo‘lishni his qilyapman, lekin akamga bunday qila olmayman. Bir necha kundan beri to‘g‘ri ovqat yemadim, ishtaham butunlay yo‘qoldi. Faqatgina qolgan non bilan choy va bir nechta zaytunni zo‘rg‘a tushiraman, chunki bor narsam shu. Bomdod namozini o‘qib, joynamozda yig‘lab o‘tirib qolaman, chunki unga qanday yordam berishni ham bilmayman. Hech qachon begonalarga yuragimni bo‘shataveraman deb o‘ylamagandim, lekin boshqa hech kimim yo‘q. Hasbiyallohu va ne’mal vakiylni takrorlayapman, lekin ko‘ksim shunday qisilib, keyingi bir necha kunni qanday o‘tkazishimni bilmayman, akamni chiqarish u yoqda tursin.