Yangi musulmon sifatida adashganimni his qilyapman :(
Assalomu alaykum. Buni qanday boshlashni bilmayapman, his-tuyg‘ularimni shunday ulashish biroz g‘alati tuyuladi, lekin men yurak qistimni yengillashtirish va maslahat so‘rashim kerak. Men Nyu-York shahridagi maktab o‘quvchisi (11-sinf)man va, rostini aytsam, butunlay yolg‘iz his qilyapman. O‘tgan oyda Islomni qabul qildim, ruhiy salomatlik muammolarimga yordam beradi degan umidda edi, va u haqiqatan ham meni yo‘l-yo‘riq ko‘rsatdi-o‘zimga doim menga mo‘ljallangan narsa menga yetib kelishini eslataman. Lekin baribir ichkarimda juda beqaror his qilyapman. Men doim yolg‘iz qolishdan qo‘rqaman. Mening oilam xitoylik va buddist, ular mening musulmon ekanligimni bilib qolishidan va qanday munosabatda bo‘lishlaridan qo‘rqaman. Meni ‘kasaligim’ - asosan, motivatsiyamning yo‘qligi, ovqatlanish muammolari, doimiy ko‘ngil aynishi va oddiygina yashashni istamasligim uchun buvim Buddoqo‘ldoqga ibodat qilayotgani uchun o‘zimni aybdor his qilyapman. Onam nima bo‘lganini so‘raganda, men yashash istagi yo‘qligini qanday aytsam? Men shifokorga bordim va antidepresantlar oldim, ular psixiatr va psixoterapiyaga borishni tavsiya qildi, lekin onam men borishimni xohlamaydi. U ahvol qanchalik og‘ir ekanligini tushunmaydi va men o‘zimga zarar yetkazganimni (e’tiqodimni o‘zgartirganimdan beri buni to‘xtatdim) bilmaydi. Ovqatlanish buzilishi ham katta kurash-men ovqatni ko‘ngil aynishi his qilmasdan ushlab tura olmayapman. Bu men o‘zim bilan urush olib borayotgandek. Har safar ovqatlanganimda, o‘zimni aybdor his qilaman va qusmoqchi bo‘laman. Men mojarolarda azob chekayotgan yoki omon qolish uchun kurashayotgan odamlar haqida o‘ylayman, mana esa men rohatli hayot va yetarlicha ovqat kabi imtiyozlarga egaman. Men o‘zimni juda erkalagan his qilaman, ruhiy salomatligim tufayli bu imkoniyatlarni behuda sarflab. Lekin keyin his qilishning normal ekanligi va hammada kurashlar borligini o‘zimga aytib, yana boshqalarning qiyinchiliklari uchun aybdorlik hissiga qaytib qolaman. Bu juda charchatadi. Depressiyadan tashqari, yangi musulmon sifatida ‘imposter sindromi’ bilan kurashaman. Men hamma narsaga juda yangi his qilaman va ba’zan hijob kiygan yoki e’tiqod bilan o‘sgan opa-singillarni, ular e’tiqodni madaniyatlari bilan qanchalik yaxshi uyg‘unlashtirganini, havas qilaman. Men din haqida gaplashish uchun yo‘l-yo‘riq va musulmon do‘stlarga ega bo‘lishni istagan bo‘lardim. Arab tilini o‘rganish qiyin, Qur’onni yaxshi o‘qishni bilmayman va hali ham namoz o‘qish uchun videolarga muhtojman. Men shunchaki aql bovar qilmaydigan darajada yolg‘iz his qilyapman. Ba’zan, taslim bo‘lish haqidagi qorong‘u fikrlar suqilib kirib keladi, lekin men ularga aslo amal qilmasligimni bilaman. Men Alloh (s.a.v) bizni kuchliroq qilish uchun sinab qo‘yishini tushunaman va U mening og‘irliklarimni yengillashtiradiganiga ishonaman, lekin men yashash istagim yo‘qolib ketayotgandek his qilish azob beradi. Men Jannatni orzu qilaman va o‘zimga hech qachon zarar yetkazmasligimni bilaman; hatto boshqalarning ahvoli yomonroq bo‘lsa ham o‘lishni istagim uchun o‘zimni aybdor his qilyapman. Iltimos, agar ilojingiz bo‘lsa, fikrlaringizni baham ko‘ring, maslahat bering, menga duo qiling yoki shunchaki menga yaxshi kayfiyat yuboring. Agar men shivirlagan o‘smirday tuyulsam, uzr so‘rayman-hayotda yirikroq narsalar borligini bilaman, lekin mening ruhiy salomatligim chegaraga yetdi va men bir marta eshitilishni xohlayman. JazakAllah xayr.