Adashgan va Toliqqan Hissiyotlar

Menga og‘irlik qilayotgan bir narsani bo‘lishishim kerak. Oxirgi marta namoz o‘qiganimga yillar bo‘ldi, rostini aytsam, qachon o‘qiganimni eslay olmayman. Qur’on o‘qish ham chetda qoldi – hech qachon tugatmaganman, o‘rtalarida to‘xtab qolganman, endi qaysi juzdan qolganimni bilmayman. Boshidan boshlashni xohlayman. Lekin o‘qishga harakat qilsam, shunchalik og‘ir tuyuladi, birdan boshim og‘riy boshlaydi, go‘yo tanam menga qarshi kurashayotgandek. Hayotim stress va tashvishlarga to‘la, hech qanday tinchlik yo‘q, bir xil depressiyaga tushib qolganman. Endi hamma narsadan qo‘rqaman, oddiygina zavqlanishni unutganman. Bir kecha o‘tirib o‘ylarkanman, namoz o‘qimaganimga qancha vaqt bo‘lganini angladim. Onam doim: “Qanchalik charchagan bo‘lsang ham, Allohga gapir”, der edi. Men haqiqatan o‘zgarishni xohlayotganim uchun murojaat qilyapman, lekin juda uzoqlashib ketganimni his qilaman, boshidan boshlash imkonsizdek tuyuladi. Qayerdan boshlashni, nima to‘g‘ri ekanini bilmayman. Qo‘rquv va shubha meni to‘ldiradi. Masalan, agar yana namoz o‘qisam, oyatlarini noto‘g‘ri aytsam, namozim bekor bo‘lsa-chi? Tahoratim to‘g‘ri bo‘lmasa, namozim qabul bo‘lmasa-chi? Qur’on tilovatimda xatolar bo‘lsa-chi? Ko‘p narsa meni qo‘rqitadi. Bir do‘stim namozda Allohga yuragini to‘kib yig‘laganini aytdi, lekin men harakat qilganimda ko‘z yoshlarim kelmadi. O‘sha onda umidsizlikka tushdim – duolarim eshitilarmikan? Juda uzoqlashib ketdimmi? O‘zimni yo‘qotgandek his qildim. Juda kech bo‘lgan deb o‘ylayveraman. Eslatma: Ingliz tili ona tilim emas, shuning uchun noto‘g‘ri eshitilsa, uzr.