Har bir kun menga endi ko‘tarolmaydigan og‘ir sinovdek tuyuladi.

Men 2013-yildan buyon jismoniy va ruhiy salomatlik muammolari bilan kurashyapman, va endi, 30 yoshga to‘lganimda, otamning miyasiga tarqalgan og‘ir saraton kasalligiga chalinganligini bildim. Hayotim bo‘shdek tuyulyapti: yaqin do‘stlarim yo‘q, aniq kelajagim yo‘q, va alomatlarimdan doimiy og‘riq – bu o‘zi ham juda og‘ir. Lekin alhamdulillah, men har doim shukronalik bildirishga, duo qilishga va qanoat qilishga harakat qilganman. Endi, otamning atigi 58 yoshda vafot etishi mumkin bo‘lgan holatda, men endi davom eta olmasligimdek his qilyapman. Har kecha, Alloh meni uyquda o‘z huzuriga olib qolishi uchun ibodat qilaman, chunki endi hech qanday ma’nodan ko‘ra faqat og‘riqni ko‘ryapman. O‘zimga zarar yetkazishdan qo‘rqaman, chunki do‘zaxdan qo‘rqaman va otamning azobiga yana birini qo‘shmoqchi emasman, lekin umidni qayerdan topay? Hayot meni parchalab yubordi. Bilaman, bu dunyo sinovlar bilan to‘la, va men bu hayotda ham, keyingi hayotda ham osoyishtalik topayotgan boshqa musulmonlarni ko‘ryapman, lekin ba’zan o‘ylayapman: nega ba’zimiz shu qadar qattiq sinanayapmizki, e’tiqodimizni yo‘qotayapmiz? Men kuch va sabr uchun duo qilishni davom ettiraman.