O‘ylab yurgan bir chuqur fikrim

Assalomu alaykum! Ota-onalar va o‘qituvchilarning rag‘bat va faxr ko‘rsatishi naqadar muhimligi haqida o‘ylab qoldim. O‘qish paytida bu yo‘qligidan ko‘nglim cho‘kkan, garchi ijodiy tanqid bera olsak ham. Nega kerakli odamlarga ko‘tarinki so‘zlar aytmasligimiz kerak, ular yanada sidqidildan ishlasin? Men ishonaman, so‘zlar bilan, mukofotlar yoki quvonch keltiruvchi har narsa bilan rag‘batlantirish o‘qituvchining asosiy vazifasi, ayniqsa o‘quvchilar shu turtki bilan katta yutuqlarga erishishi mumkin. Universitetda bu fikrni mustahkamlagan bir kishini uchratdim - motivatsiyani va uning ta’sirini chin dildan qadrlaydigan inson. Boshqalarni doimo ko‘tarib yuruvchi insonlarga chuqur minnatdorman; bu odamlarga sharafli muvaffaqiyatlarga erishishda kuchli yo‘l. Iltimos, agar boshqalarga turtki bera olsangiz, uni ishtiyoq bilan bering va Alloh sizni bandalariga yordamlashish uchun yuborgandek foyda vositasi bo‘lishga intiling. Alloh borlig‘ining va qo‘llab-quvvatlashining ahamiyatini tushunadigan har bir insonga baraka bergan. Siz motivatsiya haqida nima deb o‘ylaysiz? Bu kishining ish yoki o‘qishiga qanchalik ta’sir qiladi?