Og‘riqqa Qaramay Kulishga Majbur Qilgan Bir Belgisi

Assalomu alaykum, hammaga, shunchaki menga kulgili tuyulgan bir lahzani ulashmoqchiman. Bilasizmi, hayotim bir sinovdan keyin boshqasi-ko‘pchiligimiz kabi, to‘g‘rimi? Ruhiy sog‘liq muammolari, DEHB, chegara buzilishi shaxsiyat, uchta jismoniy kasallik, uysizlik, qamoq, hatto sehr va jinlarga qarshi o‘zimga ruqya qilish… agar qandaydir qiyinchilik bo‘lsa, men uni totib ko‘rdim va haliyam ichidaman. Yaqinda ruhiy holatim uchun to‘g‘ri tashxis qo‘yildi, bu o‘zimni yaxshiroq tushunishga yordam berdi, alhamdulillah. Ammo bir oy oldin boshlagan dorilarim menga telba uyqusizlik keltirdi-ya’ni, uyqu dorilari umuman ta’sir qilmadi-shuning uchun kunlab uxlamadim. Chekishga chiqqandim, vahima qattiq hujum qildi: "Axiratdagi jahannamni unut, sen hozir jahannamda yashayapsan." Buni chetga surishga harakat qildim, lekin miyamni tinch qo‘ymadi. Shunda men faqat shivirladim, "Bilasanmi? Men jahannamdaman," chekish paytida. Keyin zajigalkani tizzamga qo‘ydim va ko‘ylagim yonib ketguncha sezmadim! Qo‘limga ozgina kuyish oldim, lekin alhamdulillah tezda o‘chirdim. Men shunchaki kuldim-bu xuddi Alloh taolo: "Sekinroq, do‘stim, narsalar ancha yomonlashishi mumkin," deyotgandek edi. Bu og‘ir sinovlar menga biz bu dunyoda sinash uchun keltirilganimizni, kimning amallari yaxshiroq ekanini ko‘rish uchun ekanini eslatadi. Alloh aytganidek: "Albatta, Biz sizlarni qandaydir qo‘rquv, ochlik, mol-davlatingiz, jonlaringiz va mevalaringizning kamayishi bilan sinaymiz. Sabr qiluvchilarga xushxabar bering." Men unchalik sabrli bo‘lmadim, lekin in sha Alloh harakat qilishni davom ettiraman, chunki yana nima qila olamiz? Doimiy sinovlardagi bir ne’mat shundaki, men zavq yoki dunyoviy narsalar haqida deyarli o‘ylamayman-soatlab ibodat, duo, zikr yoki ruqya o‘qishga tiqilib qolaman, chunki to‘xtasam, hammasi tezda izdan chiqadi.