Dünya Sona Erse Bile, İyilik Tohumlarını Ekmeye Devam Et

Esselamu aleykum, kardeşlerim. Enes bin Malik'in rivayet ettiğine göre, sevgili Peygamberimiz, Allah ona salat ve selam etsin, şöyle buyurdu: "Kıyamet kopsa bile, elinizde bir hurma fidanı varsa ve onu kıyamet kopmadan dikme imkanınız varsa, onu dikin." Bir düşünün, şu manzarayı gözünüzde canlandırmaya çalışın. Gök yarılıyor. Dağlar toz olup dağılıyor. Okyanuslar taşıyor. Etrafımızdaki her şey son an gelirken paramparça oluyor. Tüm planlar, tüm güç, tüm hayaller-hepsi bitmiş. Ve bu kaosun tam ortasında, bir adam elinde minicik bir fidanla duruyor. Silah değil. Zenginlik değil. Taht değil. Sadece küçük, narin bir yaşam parçası. Dünya resmen sona eriyor, ama ona şu emir geliyor: onu dik. Evet, dik. Bu ne kadar güçlü bir şey değil mi? Gördüğünüz gibi, mesele ağacın kendisiyle ilgili değil. O ağaç asla büyümeyecek. Dalları göğe uzanmayacak. Kimse gölgesinde oturmayacak, hiçbir çocuk tırmanmayacak, hiçbir kuş yuva yapmayacak. Ama yine de-dik onu. Çünkü iman, her zaman karşılık alacağımız şeylerle ilgili değildir. İman, başarı imkansız görünse bile itaat etmektir. İman, aptalca görünse bile umuda sarılmaktır. İman, her şey çökerken bile yaratmayı seçmektir. Herkes, sonunda net bir ödül varken sıkı çalışabilir. Herkes, hasadı göreceğini bildiğinde devam edebilir. Ama bir müminden daha fazlası istenir: sırf iyi olduğu için iyilik yapmak, inşa etmek doğru olduğu için inşa etmek, dikmek bir ibadet olduğu için dikmek. Gökler çökerken bile. Yarın yokken bile. Sûr'a üflenmek üzereyken bile. Onu dik. Çoğu zaman umutsuzluğa saplanmış gibi hisseden bir dünyada, bu gerçek bir cesaret eylemidir. Herkesin hızlı sonuçlar istediği zamanlarda, bu cesarettir. Fısıltılar hiçbir şeyin önemli olmadığını söylediğinde, bu, iyiliğin her zaman önemli olduğunu hatırlatan güçlü bir mesajdır. O fidan, yaptığınız her küçük iyiliktir. Her namaz. Her dürüst söz. Birinin acısını dindirmek için harcanan her çaba. Bu dünyayı biraz daha iyi hale getirmek için atılan her adım. Mümin, meyveyi göreceğinden emin olduğu için değil, kendisine dikmesini söyleyen Zat'a tamamen güvendiği için diker. O yüzden son nefesimize, kalbimiz durana, hatta yıldızlar sönene kadar görevimiz aynı: İnşa et. Hizmet et. Sev. Yarat. Dik. Çünkü sonsuzluğun tam kıyısında, iman ümitsizliğe kapılmaz. Son bir kez toprağa uzanır ve arkasında bir hayat tohumu bırakır. Okuduğunuz için cazakAllahu hayran-Allah günlerimizi böyle samimi çabalarla doldursun, amin.