دیگه گرم شونده آهسته و اینکه ما چگونه اعمال نادرست را می‌بینیم

السلام علیکم ورحمۃ اللہ، آیا تا حال در مورد ایده قورباغه جوشانده شده شنیده‌اید؟ اگر یک قورباغه را مستقیم در آب داغ بیندازید، فوراً بیرون می‌پرد. اما اگر آن را در آب خنک بگذارید و آهسته آتش را زیاد کنید، فقط همانجا می‌نشیند تا پخته شود. حتی متوجه تغییر نمی‌شود. این اساساً همانطوری است که شیطان با ما کار می‌کند. او از روز اول با هل دادن شما به گناهان بزرگ شروع نمی‌کند. او آتش را تدریجاً زیاد می‌کند – یک کمی بی‌توجهی اینجا، یک عذر کوچک آنجا. با گذشت زمان، حس شما از اینکه چه چیزی درست است، آنقدر آهسته تغییر می‌کند که حتی نمی‌بینید کجا فرود آمده‌اید. الله به ما یک هشدار مستقیم در مورد این می‌دهد: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ "ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از گام‌های شیطان پیروی نکنید." (النور ۲۴:۲۱) گام‌ها – یکی بعد از دیگری. هرکدام به تنهایی کوچک و بی‌ضرر به نظر می‌رسد. هرچه کمتر پروردگارمان را یاد کنیم، کمتر حرارت در حال افزایش اطرافمان را احساس می‌کنیم. این همانطور است که در سطح شخصی پیش می‌رود. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که ایمان به چیزی خصوصی کوچک شده است، مثل اینکه "فقط بین من و الله است" یا "مرا قضاوت نکنید". و بله، در تمرکز بر روی نقص‌های خودتان حقیقتی وجود دارد. اما این ایده آنقدر دور رانده شده که ما از این واقعیت که اسلام چگونه به ما نگاه می‌کند، دور افتاده‌ایم. پیامبر (صلی الله علیه وسلم) فرمودند: مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ مَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى "مؤمنان در مهربانی، دلسوزی و همدردی متقابلشان مانند یک جسم هستند. اگر یکی از اعضاء شکایت کند، باقی جسم با بی‌خوابی و تب پاسخ می‌دهند." (صحیح مسلم ۲۵۸۶) اگر ما یک جسم هستیم، پس کاری که من می‌کنم فقط به من نمی‌خورد. لغزش‌ها و غفلت‌های من فقط کار خودم نیست. وقتی با هر حکمی مانند یک موضوع آزادی شخصی برخورد می‌کنیم، طوری عمل می‌کنیم که انگار اعضای یک بدن می‌توانند هرچه می‌خواهند انجام دهند بدون اینکه باقی بدن آسیب ببیند. و اینجاست که ما نیاز به تغییر در طرز دیدمان داریم. برخی از ما به بعضی چیزهای ممنوع نگاه می‌کنیم و می‌گوییم: "من نمی‌فهمم چرا این حرام است. من ضرر آن را نمی‌بینم." اما الله این دین را رحمتی برای همه مخلوقات توصیف کرده است: وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ "و ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم." (الأنبیاء ۲۱:۱۰۷) پس نه فقط برای تو به عنوان یک فرد، نه فقط برای افرادی که "عادی" یا قوی به نظر می‌رسند، بلکه برای کسانی که شکننده‌ترین هستند و احتمال دارد به آسیب بیفتند نیز. احکام اسلام محافظت‌هایی هستند که برای کل جسم در نظر گرفته شده‌اند، اما گاهی ما طوری فکر می‌کنیم که انگار فقط یک انگشت شست جداگانه‌ای هستیم که کار خودش را می‌کند. بخشی از آن حکمت آشکار است. بخشی فقط بعداً روشن می‌شود، و گاهی ممکن است هرگز کاملاً دلیل آن را درک نکنی زیرا مشکلات واقعی فقط پس از یک یا دو نسل ظاهر می‌شوند. تو یک عضو هستی که سعی می‌کنی سلامت کل بدن را بفهمی. قورباغه جوشانده می‌شود زیرا فقط آنچه را که دقیقاً اطرافش است احساس می‌کند – نمی‌تواند تصویر بزرگتر را ببیند. وقتی احکام الله را بر اساس آنچه که شخصاً متوجه می‌شویم یا نمی‌شویم قضاوت می‌کنیم، فقط در آب گرم می‌نشینیم و آن را راحت می‌نامیم. اعتماد به حکمت الله یعنی قبول کردن که تو بخشی از چیزی بسیار بزرگتر از خودت هستی، و کسی که کل بدن را آفریده است بهتر از یک سلول یا عضو واحد می‌داند چه چیزی به آن آسیب می‌زند. جنبه دیگر این موضوع: فردگرایی روشی نیست که یک مؤمن قرار است جهان را ببیند. خودخواهی می‌تواند ارتباط شخص را با الله و با بقیه جسم خراب کند، و بنابراین خود آن عضو نیز در نهایت رنج می‌برد. پس سعی کن بررسی کنی که آیا آب اطرافت قبلاً داغتر از آن است که تصور می‌کردی. پروردگارت را یاد کن، و قبل از آنکه مرگ بیاید و جوشیدن از یک نماد به چیزی کاملاً واقعی تبدیل شود، از آن بیرون بپر.