آیا اسلام برای کودکان حقوقی قائل است؟

بسم الله. یک سوال سنگین دارم که مدتی است ذهنم را مشغول کرده. در اسلام، آیا کودکان اجازه دارند اگر به خاطر والدینشان رنج می‌برند، حرف بزنند؟ اگر کودکی سال‌ها درد جسمی، عاطفی، کلامی و روانی، بی‌توجهی، تحقیر و رفتار ناعادلانه از سوی والدینش را تحمل کرده باشد، آیا باید فقط ساکت بماند؟ آیا اسلام می‌گوید بچه‌ها باید هر کاری که والدینشان می‌کنند را بدون چون و چرا بپذیرند، حتی اگر سلامت روانی و جسمی‌شان را نابود کند؟ اگر کودکی با احترام به والدینش بگوید که دارند آزارش می‌دهند، یا در برابر بی‌عدالتی از خودش دفاع کند، آیا الله این را نافرمانی می‌بیند؟ آیا الله او را به خاطر حرف زدن مجازات می‌کند؟ منظورم این است که آیا کودکان واقعاً در اسلام حقوق دارند، یا همه‌اش درباره حقوق والدین است؟ آیا الله به احساسات، عزت و رفاه یک کودک اهمیت می‌دهد؟ آیا والدین هرگز در پیشگاه الله به خاطر ظلم، سوءاستفاده، بی‌توجهی یا بی‌رحمی بازخواست نمی‌شوند؟ آیا با عدالت الله به خاطر رنجی که ایجاد کرده‌اند روبرو نمی‌شوند؟ چه می‌شود اگر کودک سال‌ها تلاش کرده با احترام صحبت کند، دردش را توضیح دهد و رابطه را درست کند، اما هیچ چیز تغییر نکند؟ چه می‌شود اگر هر گفتگویی با این تمام شود که والدین کودک را مقصر بدانند، او را نافرمان یا بی‌ادب بنامند و هرگز آسیبی که زده‌اند را قبول نکنند؟ آن وقت کودک باید چه کار کند؟ چه می‌شود اگر تعیین حد و مرزها جواب ندهد چون چاره‌ای ندارد جز اینکه در همان خانه زندگی کند؟ چه می‌شود اگر از نظر مالی وابسته باشد و جای دیگری برای رفتن نداشته باشد؟ چه می‌شود اگر والدین هر روز جر و بحث راه بیندازند؟ آیا از کودک انتظار می‌رود که فقط ساکت بماند، یا می‌تواند از خودش محافظت کند و بدون قصد بی‌احترامی حرف بزند؟ چه می‌شود اگر سال‌ها سوءاستفاده کودک را تغییر داده باشد؟ او عصبانی، بیش از حد حساس، تدافعی یا اهل بحث شده باشد، نه به خاطر اینکه خودش خواسته، بلکه به خاطر اینکه درد، ترس و آسیب‌های روحی زیادی را پشت سر گذاشته. آیا کودک به خاطر این واکنش‌ها گناهکار است، یا الله می‌داند که او چه کشیده؟ چه می‌شود اگر کودک احساس گناه کند چون والدینش به او غذا، لباس و سرپناه می‌دهند، با اینکه همان والدین زندگی را از نظر عاطفی غیرقابل تحمل کرده‌اند؟ آیا تأمین مادی ظلم را از بین می‌برد؟ چه می‌شود اگر کودک هنوز از یکی از والدین به خاطر سوءاستفاده جسمی گذشته و حملات گاه‌به‌گاه بترسد، و همچنین در ترس دائمی زندگی کند که مبادا والد دیگر به خودش آسیب بزند؟ آیا از کودک انتظار می‌رود که این همه را تنها به دوش بکشد؟ آیا الله رنج این کودک را می‌بیند؟ آیا او درد، ترس، سردرگمی و اثرات ماندگار سال‌ها سوءاستفاده را درک می‌کند؟ اسلام به چنین کودکی می‌گوید چه کار کند، و عدالت برای آن کودک کجاست؟ جزاکم الله خیراً برای هر راهنمایی.