کنار آمدن با سکوت بعد از برگزیدن تنهایی برای خاطر الله

السلام علیکم. من اخیراً یک برگ جدید در زندگی‌ام ورق زدم - برخی از روابطی که روزهایم را پر می‌کردند، به خاطر الله عزوجل پایان دادم. حالا، دوباره خودم را تنها می‌یابم. دلم برای آن افراد تنگ شده، برای خنده‌ها، برای خاطرات... قلبم درد می‌کند، و این خلأ را احساس می‌کنم، انگار که آن شخص نزدیک و محبوب را دیگر ندارم. و من هنوز جوانم. می‌دانم، انشاءالله، پس از چند ماه برای این تصمیمم سپاسگزار خواهم بود. اما همین حالا، چطور از این مرحله عبور کنم؟ انگار که زندگی متوقف شده است. کسی نیست که تکیه کنم، کسی نیست که داستان‌ها و عمیق‌ترین افکارم را با او به اشتراک بگذارم. من به راحتی به افراد وابسته نمی‌شوم، اما وقتی کسی خاص باشد، واقعاً برایم ارزش دارد. حالا احساس می‌کنم زندگی بدون آن‌ها چقدر متفاوت است. همچنین، انشاءالله قصد دارم از نظر روابط با جنس مخالف تا ازدواج تنها بمانم. چطور می‌توانم در این دوره انتظار صبور بمانم و درد را مدیریت کنم؟ سخت است وقتی می‌بینم دیگران اطرافم دوستانی از جنس مخالف دارند یا حتی قرار می‌گذارند و از وقتشان لذت می‌برند، در حالی که من نمی‌توانم. حتی وقتی که به خاطر نیافتن افراد هم‌فکر، دوستان زیادی از جنس خودم هم نداشته باشی، سخت‌تر می‌شود. سعی می‌کنم صبر داشته باشم، اما موج‌های غم ناگهان به من می‌زنند، گاهی مرا از درس خواندن یا تمرکز روی کارهایم بازمی‌دارند. واقعاً از هر توصیه‌ای استقبال می‌کنم، به ویژه از کسانی که در موقعیت مشابهی هستند - پرهیز از روابط با جنس مخالف، حتی دوستی‌ها. جزاکم الله خیراً.