ایہ رمضان وچ سانجھا کرن لئی اک پیاری سوچ اے

ایہ رمضان، اک ایسی عادت بنان دی کوشش کرو جو تُہانوں خوبصورتی نال بدل سکے: بہت سوچن دی بجائے، ہر اک سوچ نوں دعا وچ بدل دو۔ ہر ڈر۔ ہر پریشانی۔ ہر 'کی جے'۔ اِسنوں گھماؤن دی اجازت دین دی بجائے فوراً اِس بارے دعا کرو۔ جدوں تہاڈا ذہن سوچے، 'کی جے ایہ ہو گیا؟' تاں کہو، 'یا اللہ، مینوں نقصان توں بچا، میرے لئی بہتر فیصلہ کر، تے مینوں اِس اُتے راضی رکھ۔' جدوں تہانوں لگے، 'اوہ فیر مینوں دکھ دین گے،' تاں کہو، 'یا اللہ، مینوں اِس ڈر توں محفوظ رکھ۔' جدوں غصہ چڑھن لگے: 'ایہ ہمیشہ مینوں ایں پریشان کر دیندا اے۔' جواب وچ کہو، 'یا اللہ، میرے دل نوں پاک کر، میری پریشانی حل کر، تے اُنہاں نوں ہدایت دے۔' جے کوئی تہانوں نیچا دکھائے یا بے عزت کرے، تاں کہو، 'یا اللہ، مینوں عزت دے تے دنیا تے آخرت وچ میرا مقام بلند کر۔' جدوں تنہائی سرگوشی کرے، 'کی جے مینوں پِچھے چھڈ دتا گیا یا بھلّیا گیا؟' تاں دعا کرو، 'یا اللہ، مینوں کدی اپنی قربت توں محروم نہ کر، میرا سبھ توں نزدیکی ساتھی بن تاں کہ مینوں کسے ہور دی لوڑ ہی نہ لگے۔' زیادہ سوچنا اکثر صرف اک توجہ بٹان دا ذریعہ ہُندا اے-زیادہ تر شیطان دی سرگوشیاں ہُندیاں نیں جو تہانوں پریشان کرن لئی۔ تہاڈا ذہن چیزاں نوں دہراؤندا اے کیونکہ تہاڈا دل تحفظ دا طلبگار اے، سو اِسنوں صحیح سمت وچ موڑ دو۔ اللہ فرماندا اے: 'میرے توں دعا کرو؛ میں تہاڈی دعا قبول کراں گا۔' (قرآن 40:60) سو سوچاں وچ ڈُبن دی بجائے، اُنہاں نوں اُتے اٹھاؤ۔ ایہ اپنا رمضان دا ردعمل بنا لو: سوچ دعا بن جاوے، ڈر دعا بن جاوے، غصہ دعا بن جاوے، بے یقینی دعا بن جاوے۔ تہانوں ہلکا محسوس ہووے گا۔ اِس لئی نہیں کہ زندگی کامل ہو جاندی اے، بلکہ اِس لئی کہ ہن تسیں اِسنوں اکیلے نہیں چکّ رہے۔ تے جِنّا چھوٹی چیزاں لئی اللہ دی طرف رجوع کرو گے، اُتنا ہی ہر چیز لئی اُس دی طرف رجوع کرنا فطری ہو جاندا اے۔ ایہ رمضان تہاڈے ذہن نوں ایں تربیت دے کہ اوہ پریشان ہون توں پہلے اللہ دی طرف دوڑے۔