Метро Детройтта 40 жастар шамасындағы жалғыз бауырлас ажырасудан кейін және ОКБ-мен күресіп, бағыт іздеуде
Ассаляму алейкум баршаңызға. Мен Мичигандағы Метро Детройт аймағынан 40 жастардың аяғындағы бір бауырласпын. Ажырасқаннан бері қатты жалғыздық, мұң және жан-жақтан қысым сезімімен күресіп келемін. Көп жылдан бері ОКБ-мен (обсессивті-компульсивті бұзылыс), қоса мазасыздық пен үрей ұстамаларымен ауырамын, шынын айтсам, айырылысқаннан кейін олар тіпті өрши түсті. Менің ең үлкен үміттерімнің бірі – жергілікті мешітке барып, намаз оқу, басқа бауырлармен танысып, достық қарым-қатынастар құру. Бірақ ОКБ-ім мұны өте қиындатады. Менде ластанудан қорқу бар – кілемдерге немесе беттерге қолдарын дұрыс жумаған не мұрнын сүрткен біреу тиген болуы мүмкін деп уайымдаймын. Сондықтан, қауымға шынымен мұқтаж екенімді білсем де, мешітке барудан қашамын. Бұл оқшауланудың психикалық денсаулығыма қалай зақым келтіріп жатқанын көріп тұрмын, әрі тұйыққа тірелгендей сезінемін. Адамдармен қайта байланысып, дінімді нығайтқым келеді, бірақ ОКБ-ім маған кедергі келтіре береді. Осындай жағдайдан өткен бауырлас немесе әпке-қарындастар бар ма? Өміріңізді қайта жолға қоюға не көмектесті? Ластану ОКБ-мен күресіп, осы қорқыныштарға қарамастан діни қауымына қайта оралудың жолын тапқан кез келген адамнан хабар алсам, өте риза болар едім. Оқығандарыңызға Алла разы болсын.