Мен шыдауымның шегіне жеттім, ей, Алла, енді не істерімді білмеймін
Менің ағам 12 жасымда ата-анамыздан айырылғаннан кейін мені негізінен өзі тәрбиеледі. Ол менің бар тірегім болды, қандай жағдай болмасын Әлхамдулилла деп айтуды үнемі есіме салып отыратын. Бакалаврды алған соң, ол мені оқуға кетуге шақырып, Алланың маған жақсырақ жоспары барын, ал үйдегі істерді өзі реттейтінін айтты. Мен оған сеніп, кетіп қалдым. Содан бірнеше апта бұрын ол кенеттен жауап бермей қойды. Мен Фиқиһ Бен Салехтегі көршімен хабарласып, оның төбелеске түскенін білдім. Бір еркек көшеде әйелді мазалап жүргенде, ағам оны қорғау үшін араласыпты. Ол жігітті қатты соғып тастады, енді сол жігіт шағым түсірді. Ағам түрмеде отыр. Ол жақсы мұсылман, тек бір әпкесін қорғаған еді, ал қазір түрмеде. Мен телефон соғуын күтіп, әр намаздан кейін дұға етіп, Алладан жол сұрап жалбарындым. Бірақ мен үшін бәрі қараңғыланып кетті. Мен тіпті шаршадым, берілгім келеді, бірақ ағама олай істей алмаймын. Бірнеше күннен бері дұрыс тамақтанбадым, тәбетім мүлде жоқ. Тек қалған нанды атайға малып, бірнеше зәйтүнмен зорға жұтамын, өйткені қолымда бар нәрсе осы ғана. Таң намазын оқып болып, намаз төсенішімде жылап отыра берем, себебі оған қалай көмектесерімді де білмеймін. Жүрегімді бейтаныс адамдарға осылай төгіп отырамын деп еш ойламаппын, бірақ басқа ешкімім жоқ. Мен 'Хасбияллаһу уа ниъмал уакил' деп айта беремін, бірақ кеудем қатты қысылып, келесі бірнеше күнді қалай өткізерімді, тіпті ағамды қалай босатарымды білмеймін.