Таңғы сағаттардағы сәт мені Аллаһқа қалай қайтарды

Таң намазының уақтысы еді, сағат шамамен 5-ге жақын. Мен ақылымда жоқ, телефонды айналдырып жаттым да, анамның бөлмеден шығатынын естідім. Телефонды тез қалтырап қойып, ойландым: 'Мен ертелерірек ұйықтаған болар едім. Оқыған болар едім.' Бірақ намаз оқу туралы ойымнан өткен жоқ. Көзім үстелдегі Құранға түсе қалды да, кенеттен жылай бастадым. Соңғы кездегі барлық қиыншылықтар мен сынақтар ақылымда айналды, ойымға мынау кірді: 'Егер Аллаһ шынымен бар болса, Ол мені мұны бастан кешіртпес еді.' Алғаш рет ақылым толығымен тыныштанды. Жан-тәніммен біраз жыладым, содан соң Құранды алып, шын жүректен дұға жасадым: 'Йа Аллаһ, егер Сен мені естіп тұрсаң, маған бір белгі берші - қандай болса да бір белгі - және мені Өзіңе қайта жолға сал.' Құранды ұстап тұрып, бұл ғажап естілуі мүмкін, бірақ жүрегімде діріл сезіндім. Көзімді жұмып, Құранды ашып қарасам, ол тікелей Тауба сүресіне - істеген күнәсіне өкінгендер сүресіне ашылды. Сол бір сәтте, барлық жаман ой мен күмән жойылып кетті. Бұл жердегі сабақ, ағайын-қарындастарым, сіз сынақпен бетпе-бет келгенде, бұл Аллаһтың сізді жақсы көрмейтінін немесе мән бермейтінін білдірмейді. Бұл Оның сіздің иманыңызды сынап, Өзіне жақындатуда екенін білдіреді. Оның шексіз мейірімі үшін әлхамдулиллаһ.