Күн сайын намаз оқымағаныма өзімді кінәлі сезінемін, бірақ мені не тежеп тұрғанын түсіне алмаймын
Ассаламу алейкум, мен еш жерден таба алмаған кеңеске мұқтаж болғандықтан хабарласып отырмын, сондықтан мұнда біреу менің басымнан өтіп жатқанды түсінер деп ойладым. Мен 15 жасар қызбын, және менің жағдайым туралы ешкімнің айтқанын көрмеппін. Кішкентай кезімде, шамамен 6-8 жас аралығында, мен өте берілген едім. Ниетім сондай таза болатын, дінімді берік ұстанатынмын. Терең қамқорлықпен қарап, күн сайын Алламен байланысымды сезінетінмін. Өткенге қарасам, иманымның қаншалықты күшті болғаны таңғалдырады - және ол маған арнайы үйретілмеген, тек негіздерін ғана білетінмін, бірақ оны жүрегіме өзім сіңіргенмін. Ата-анам ол кездегі халімді тіпті білмейді. Содан кейін, 8-9 жасымда, YouTube-та пайғамбарлар туралы әңгімелерді, мысалы, "The Message" және басқаларын көргеннен кейін, немере ағам маған намазды дұрыс оқуды үйретті. Міне, сол кезде жағдай өзгере бастады. Бір күні күтпеген жерден мазасыздық пайда болды. Қабырғалардағы көлеңкелер мені үрейлендіріп, ештеңеге зейін қоя алмайтын болдым. Біртүрлі, күнәлі ойлар санамды бұза бастады. Жағдай ушығып, намаз оқу азапқа айналды. Айналамда қараңғы бір нәрсе бардай сезініп, дұрыс зейін қоя алмайтынмын, тіпті ештеңе болмаса да. Содан үлкен жалқаулық басты, бірақ әуелде оны жалқаулық деп қабылдамадым. Намаз оқу өте ауыр сезілді. Кейде дұрыс хижабтың орнына көрпеше жамылып алатынмын, ақыры мүлдем оқымайтын болдым, күн сайын көп намаздарды өткізіп жібердім. Осы біртүрлі көріністер күшейе түсті. Құлағымның түбінде қатты сыбырлар мен дауыстар еститін болдым. Бала кезімде менің қиялым өте әлсіз болатын - суреттерді оңай көз алдыма елестете алмайтынмын, сондықтан мұның бәрі шынайы екенін білетінмін. Мен бірнеше нәрсе көрдім: бірде жамылып намаз оқып отырған үлкен жынды анам деп ойлап қалдым. Тағы бірде намаз киімі төсеніш үстіне өздігінен құлап түскенін көрдім. Жуынатын бөлмеде, шаршы тақтайшалар арасынан жүздерді, әсіресе әртүрлі кейіптегі көздерді көріп, олар маған қадалып тұратын, тіпті душ қабылдап жатқанда немесе айнаға қарағанда - мыңдаған көздер, бұл мені қатты шошытатын. Мен олармен сөйлесіп, батырлық танытқым келді, бірақ ата-анам еш нәрсе көрмеді. Жынды емес екенімді білдім, өйткені туыстарымыз қонаққа келгенде, олар да мазасызданып, оғаш жағдайлар орын алатын. Жасымдағы қонақтар қатты қорқатын кішкентай бір бөлме бар еді, себебін еш түсінбедім. Мен өзімді өте жалғыз сезіндім - үйде ешкіммен бұл туралы сөйлесе алмай, бала күнімнен бәрін ішімде сақтадым. Алхамдулилла, біз сол үйден көшіп кеттік, міне бес жыл бойы ештеңе болған жоқ, бірақ бұл менің намаздарыма қатты әсер етті. Сансыз намаздарды өткізіп жібердім, және бұл әдейі емес - тек өзімді оқуға мәжбүрлей алмаймын. Көп күндер жылап, Алладан жәрдем мен кешірім сұрадым, өйткені бұл бір жаза сияқты. Бірақ мен не жамандық жасадым? Мен тек бала едім ғой. Өзімді оқшауланғандай сезінемін. Кейде күні бойы жылап, намаз киіміммен төсеніште ұйықтап қалатынмын, бірақ бұл да көмектеспеді. Қазір намазға қайта оралуға ұялып, кінәлі сезінемін, ал дін мұншалықты ауыр болмауы керек қой. Ешқашан жұбаныш әкелетін намаз оқыған емеспін - тек бос сезім. Ойлар өздігінен қайта оралады, және бұл сондай ауыр, сондықтан қайта намаз оқуға батылым жетпейді. Адасып, бас тартуға жақынмын. Жылдар бойы Аллаға жүрегімнен жыладым. Әкем - PhD дәрежелі имам, бірақ ол мені байыппен қабылдамайды, сондықтан қаншалықты жалғыз екенімді түсінесіз. Өмірімде бірінші рет Исламнан күмәнданып тұрмын, және бұл қатты ауыр. Кінәлі сезінемін, бірақ сонша уақыт сабыр еттім. Мен де адаммын - бұлай жалғаса бере алмаймын. Бұл жаза ма? Егер олай болмаса, неге бұл мені діннен алыстата береді? Мұнда айтқаным - басымнан өткеннің кішкене бір бөлшегі ғана. Біреу мұның не екенін түсіндіре алады деп үміттенемін. Оқығаныңызға жазакаллаху хайран.