Өлімнің жақын екенін сездірген қорқынышты сәт – бұл Алланың мені қайта шақыруы ма еді?
Ассаламу алейкум, баршаңызға. Бүгін басымнан өткен өте қорқынышты оқиға туралы жазып отырмын, содан бері ойлануды тоқтата алмай жүрмін. Бұл мені терең дүр сілкіндірді, әлі де не болғанын түсінуге тырысып жүрмін. Өзім туралы аздап: мен 19 жастағы мұсылман әйелмін, шынымды айтсам, дінім әркелкі болып кеткен. Кішкентай кезімде әлдеқайда тұрақты едім – намазды үнемі оқып, Алламен байланысым күштірек болатын. Бірақ жылдар өте келе, алыстап кеттім. Айтуға ұяламын, бірақ біраз уақыттан бері намаз оқымаймын. Иманым әлсіреп кеткен сияқты, кейде өзімді кінәлі және қайғылы сезінсем де, өз-өзіме кейінірек түзелемін, әлі уақыт көп деп айта беретінмін. Іштей, тек өз ар-ұжданымды жұбатып жүрген сияқтымын. Бірнеше күн бұрын ғана аспанға қарап тұрып, дұға жасадым. Алладан шын жүректен өзіне жақындатуын, жүрегімді жұмсартуын және өлім мен ахирет туралы шынайы түсінік беруін сұрадым. Рухани жағынан сезімсіз болып қалғандай едім, мұның өзгергенін қаладым. Сосын бүгін болған оқиға бүкіл әлемімді төңкеріп тастады. Отбасыммен тас жолда үйге қарай келе жаттық. Жанымыздағы көліктегі бір ер адам маған суық, қатты және біртүрлі көзқараспен қарап тұрғанын байқадым. Ол біздің жылдамдығымызға ілесіп, дәл жанымызда жүріп, көзін алмады. Сосын терезесін түсіріп, тоқтауымызды немесе менің жақындауымды сұрағандай біртүрлі ымдар жасай бастады. Оны елемеуге тырыстым, тек назар аудартқысы келетін бір қиындығы бар адам шығар деп ойладым. Бетімді әкеме қаратып, көз тайдырдым. Бірақ артқы орында отырған әпкем үрейленіп айғайлай бастады. Ол жылап, әкеме жылдамырақ жүруді айтып, маған басымды төмен түсіруімді ескертіп жатты. Не болып жатқанын түсінбедім. Мен қарамай кеткенде, әлгі адам қаруға ұқсайтын бір нәрсені шығарып, көлікпен қатар жүріп, дәл менің басыма көздеп тұр екен. Бәрі өте тез болды. Шынымды айтсам, бәрі бітті деп ойладым. Алланың мейірімімен, әкем жылдамдықты арттырып, арақашықтықты ұлғайтып, одан құтылып кетті. Тікелей полиция бөлімшесіне барып, арыз түсірдік. Алхамдулилла, үйдемін, денім сау, бірақ ойым орнында емес. Қайта-қайта ойланамын – өлімге қаншалықты жақын болдым екен? Бір секундта әулетіммен көлікте отыр едім, келесіде біреу маған қару кезеді. Өмірдің қаншалықты нәзік екенін, бір сәтте үзіліп қалуы мүмкін екенін түсіндім. Мені қатты мазалап отырғаны – діни жағдайым туралы ой. Егер бүгін намазымды тастап жүрген күйі өлсем не болар еді? Жүректегіні тек Алла біледі, бірақ бұл ой мені мазалап қоймайды. Бұл бір белгі – Алланың оятуы ма деп ойлаймын. Мүмкін жаза, мүмкін өлім күтпейтінін, тәубені шексіз уақытым бар деп кейінге қалдырмауым керектігін ескерту шығар. Бірнеше күн бұрын ғана жақындатуын және ахирет туралы көбірек ойлануды сұрап дұға еткенмін, сосын осы оқиға болды. Бұл қорқынышты тәжірибе ішімде бір нәрсені шайқау үшін арналған сияқты деген сезімнен арыла алмаймын. Алламен қарым-қатынасын толығымен қайта қарауға мәжбүр еткен осындай оқиға басынан өткендер бар ма? Кез келген ой немесе кеңес үшін шын жүректен риза болар едім.