پنداشت برای وحدت امتمان
دلم این روزها سنگین است، با فکر کردن به رویدادهای اخیر در ایران و از دست دادن رهبرشان. فارغ از دیدگاههای شخصیات درباره رهبریاش، او نمادی بود که اسلام را به جهان نشان میداد. این درگیریها تصویری مخدوش از آنچه ایمان ما واقعاً بر آن استوار است، پخش میکنند. میدانیم که اسلام میآموزد که هیچ اجباری در دین نیست-نمیتوان کسی را وادار به پذیرش آن کرد. دین ما به زنان شرافت میبخشد، احترام میگذارد و از آنان محافظت میکند، و حقوق مشروعشان را به آنان میدهد. با این حال، بسیاری خارج از جامعه ما، و حتی برخی درون ایران که مقید به عمل نیستند، فقط به دلیل مخالفت با رهبری کشور، به حمله به کل اسلام پریدند. در حالی که من از افراطگری مذهبی در هیچ سرزمینی حمایت نمیکنم-این روشی نیست که باید اسلام را به دیگران معرفی کنیم و تفرقه میآفریند-اما این، اتهام ناروا زدن به آموزههای اسلام را توجیه نمیکند. به یاد بیاورید، در زمان پیامبر عزیزمان محمد ﷺ، بسیاری از غیرمسلمانان در عربستان زندگی میکردند که با او در ارتباط بودند. او هرگز باورهایش را به آنان تحمیل نکرد. چرا رهبران امروز در کشورهای با اکثریت مسلمان از سرمشق او پیروی نمیکنند؟ او الان درباره امت ما چه فکری میکرد؟ آیا دیدن اینکه چقدر از راه منحرف شدهاید، او را به گریه میاندازد؟ شاید تفاوتهای کلامی بین برادران و خواهران مسلمانمان داشته باشیم، اما چرا وقتی یکی از ما با تهدید دشمنان اسلام روبرو میشود، متحد نمیشویم؟ برخی ایرانیان را دیدهام که برای اقدامات اسرائیل و آمریکا هورا میکشند، و فکر میکنند به نفعشان است. اما آیا فراموش کردهاند که این قدرتها چگونه با فلسطینیان رفتار کردهاند؟ آیا دارند طرف کسانی را میگیرند که با ما مخالفند، به جای خانواده ایمانی خودشان؟ آیا امت ما به این وضعیت دچار شده؟ پس از همه میپرسم: لطفاً اختلافاتمان را کنار بگذاریم و به ویژه الان، با هم بایستیم. اگر نه برای من، برای خاطر امتمان و آینده اسلام این کار را بکنید. پیامبر ﷺ پیشبینی کرده بود که امت به ۷۳ گروه تقسیم میشود، و تنها یک گروه به بهشت وارد میشود. این مرا عمیقاً نگران میکند-برادران و خواهران ما چقدر دیگر باید تحمل کنند؟ اگر در مقابل کسانی که میخواهند ما را سرکوب کنند و دینمان را محو کنند، متحد نشویم، این کی تمام میشود؟ بیایید با هم باشیم و از یکدیگر حمایت کنیم.