Səhər saatlarındakı bir an məni yenidən Allaha qaytardı

Fəcr vaxtı idi, saat təxminən 5 idi. Ağılsızcasına telefonumu sürüşdürürdüm və anamın otağından çıxdığını eşitdim. Telefonumu tez bir zamanda kənara qoyub düşünməyə başladım, 'Daha tez yatmalı idim. Öyrənməli idim.' Amma namaz qılma fikri ağlıma belə gəlmədi. Gözlərim masamın üstündəki Qurana ilişdi və birdən ağlamağa başladım. Bütün bu son çətinliklər və sınaqlar başımda fırlanmağa başladı və ağlıma bir fikir sızdı: 'Əgər Allah həqiqətən varsa, məni bu cür şeylərə qoymazdı.' İlk dəfə olaraq, ağlım tamamilə sakitləşdi. Bir müddət yüreyimdən ağladım, sonra Qur'anı götürüb səmimi bir dua etdim: 'Ya Allah, əgər məni eşidirsənsə, xahiş edirəm mənə bir işarə ver-hər hansı bir işarə-və məni yenidən Sənə yönəlt.' Qur'anı əlində tutarkən, bilirəm, inanılmaz səslənə bilər, amma üreyimdə bir titrəyiş hiss etdim. Gözlərimi yumdum, Qur'anı açdım və o birbaşa Tövbə surəsinə-tövbənin surəsinə-açıldı. O bir saniyədə, hər bir pis fikir və şübhə yox oldu. Buradakı dərs, qardaşlarım və bacılarım, odur ki, bir sınaqla üz-üzə olduğunuz zaman, bu Allahın sizə nifrət etdiyi və ya laqeyd olduğu mənasına gəlmir. Bu, Onun imanınızı sınadığı və sizi Özünə daha yaxınlaşdırdığı mənasına gəlir. Onun sonu olmayan mərhəmətinə şükürlər olsun, Əlhəmdülillah.