Ramazan ayında yuxumda ölüm mələyini gördüm və bu məni həqiqətən dəyişdirdi

Bismillah. Əvvəlcə deyim ki, Allah şahiddir, bu yazılanların hər bir kəlməsi doğrudur. Adətən şəxsi hekayələri danışmıram, amma bu illərdir ürəyimdə bir yük olub, həm də vacib olduğunu hiss edirəm. Yəni, bir az arxa plan. 14-15 yaşım var idi. Ailəmiz Malayziyadan təzəcə köçmüşdü – demək olar ki, bütün həyatım boyu, 14 il orada yaşamışdıq – çünki COVID zamanı hökumət əcnəbilərə çıx getməyi tapşırdı. Lahorda hər şeyə sıfırdan başlamalı olduq, sadəcə mən, anam və bacı-qardaşlarım. Atam isə işləri yekunlaşdırmaq üçün bir müddət geridə qaldı, təxminən bir il sonra bizə qoşuldu. Ramazan gələndə atam nəhayət gəldi – amma COVID-ə yaxalanmışdı. Üstəlik, yüngül formasına yox. Ağır növü idi, o dəhşətli, çoxlu canlar alan növ. Daddan duymurdu, güclə yeriyir, güclə danışırdı, tamamilə əldən düşmüşdü. Əmimoğlumuzun (həkimdir) məsləhəti ilə onu ayrıca otaqda təcrid etməli olduq. Otağa girəndə əlcək taxır, maska taxırdıq. Qonşulardan oksigen balonları belə gətirmişdik. Anam davamlı ağlayır, hamımız dəhşət içindəydik, düzü, onu itirməkdən qorxurduq. Bütün bu stressdən anam bizə oruc tutmamağı tapşırdı. İmsaq və iftar hazırlamağa taqəti yox idi, özümüz də tərs yeniyetmələr olsaq da, onun güclə tab gətirdiyini görürdük. Ona görə təxminən bir həftə oruc tutmadıq. Düzü, o vaxtlar buna çox da əhəmiyyət vermədim. Orucu buraxmaqdan məmnun deyildim, amma üzrlü səbəb olmadan oruc qaçırmağın ciddiliyini tam anlamırdım. Nə demək olduğunu başa düşmədim, o ki baş verənə qədər. Yuxu. Qəbrimdə idim. Amma fikirləşdiyiniz kimi qaranlıq, qapalı deyildi – inşaat meydançası kimi açıq idi, ətrafda borular var idi. Ayaq üstə durmağa yer vardı. Arxama baxdım. Vallahi, doğru-əməlli təsvir belə edə bilmirəm. Orada bir varlıq durmuşdu. Kim olduğunu heç kəs deməsə də, qəlbim hiss etdi. Ölüm mələyi idi. İndi belə zahirini fikirləşəndə sinəmdə sıxıntı duyuram. Mümkünsüz dərəcədə uca idi, boyundan başı biraz əyilmişdi. Saçları ayaqlarına qədər tökülürdü. Sifəti uzunsov, dərisi həddindən artıq solğun idi. Əynində bol qara əsla geyim vardı. Çığırmağa çalışdım, heç bir səs çıxmadı – səsim boğuldu qaldı. Sonra o, çığırmağa başladı, adımı çağırdı. O səsi təsvir edə bilmərəm, istəmirəm də. Belə bir təcrübəni heç kimə arzulamaram. Dəhşət içində oyandım, bir müddət rahat yata bilmədim. Bu yuxunu heç kimə danışmadım. Amma Ramazanın qalan hər günü oruc tutdum. Təravih namazı qıldım, zəkat verdim, nə lazımdısa elədim. Və yavaş-yavaş atam özünə gəlməyə başladı. Bərpa yenə uzun çəkdi, amma ən betəri arxada qaldı. Sonra, axır günlərdə bir yuxu daha. Bunun hissi tamam başqa idi – əgər birinci zülmət idisə, bu dupduru nur idi. Ana tərəfdən nənəmi gördüm. Bir qadının yanında oturmuşdu, qarşıda isə insanlar növbə ilə ondan Quran alırdı. Nənəm onun böyründə idi. Yenə adını heç kəs deməsə də, ürəyimdən bilirdim. Bu Xədicə bint Xuveylid idi, radiyallahu anha – ilk müsəlman, Peyğəmbər ﷺ-in xanımı. Gözəlliyi var idi, amma o gözəllik nəcib, güclü gözəllik idi, ətrafına sakitlik yayılırdı. Bir neçə həftə əvvəl qəbrimdə Ölüm mələyi mənə çığırmışdı. İndi isə nənəmin indiyədək yaşamış ən uca qadınlardan birinin yanında oturduğunu görürdüm. Bu iki yuxu arasındakı təzad içimdə nəyinsə çatlamasına səbəb oldu. Birinci yuxunu heç vaxt danışmadım, amma anama nənəsini Xədicə ilə gördüyümü söylədim. Üzü işıqlandı, dərhal bacı-qardaşlarına zəng vurdu. Düşünürəm ki, bu onun həyatımızın ən dəhşətli çağında bir anlıq rahatlıq tapmağına səbəb oldu. Bunu ona görə danışıram ki, bəzən ibadətimizə seçimli bir şey kimi yanaşırıq, sanki onu buraxmaq heç nəyə təsir etmir. Bu iki yuxu mənə hər şeyə təsir etdiyini göstərdi. Allah bizi qorusun, sevdiklərimizi qorusun, hamımıza gözəl sonluq nəsib etsin. Amin.