Dəhşətli bir an məni ölümün yaxın olduğunu hiss etdirdi – bu, Allahın məni geri çağırmaq üsulu idimi?

Əssəlamu aleykum, hər kəs. Mən bunu ona görə yazıram ki, bu gün başıma elə bir dəhşətli hadisə gəldi ki, ondan bəri fikrimi dayandıra bilmirəm. Bu, məni lap özümə gətirdi və hələ də mənasını anlamağa çalışıram. Qısaca özüm haqqında: mən 19 yaşlı müsəlman qadınam və düzü, inancım bir az qarışıq vəziyyətdədir. Kiçik yaşlarımda daha sabit idim – müntəzəm namaz qılır, Allaha daha güclü bağlılıq hiss edirdim. Amma illər keçdikcə sanki uzaqlaşdım. Bunu deməyə utanıram, amma bir müddətdir ki, namaz qılmıram. İmanım zəif hiss olunur, bəzən günahkar və kədərli olsam da, özümə deyirdim ki, sonra yoluma qayıdaram, hələ çox vaxt var. Dərinlikdə, düşünürəm ki, sadəcə vicdanımı ovudurdum. Ancaq bir neçə gün əvvəl səmaya baxıb dua edərkən tapdım özümü. Səmimi qəlbdən Allahdan məni Özünə yaxınlaşdırmasını, qəlbimi yumşaltmasını, ölümü və axirəti həqiqətən dərk etməyimi istədim. Ruhən keyimiş kimi hiss edirdim və bunun dəyişməsini istəyirdim. Sonra bu gün oldu, sanki bütün dünyam alt-üst oldu. Ailəmlə birlikdə maşında evə qayıdırdıq, magistralda idik. Yanımızdakı maşında bir kişinin mənə elə soyuq, sıxıcı və qəribə baxdığını gördüm ki, ürpərdim. Sürətimizə uyğunlaşıb, daim yanımızda qalır, gözlərini heç çəkmirdi. Sonra pəncərəsini açıb qəribə jestlər etməyə başladı, sanki dayanmamızı ya da yaxınlaşmağımı istəyirdi. Diqqət çəkmək istəyən problemli biridir deyə fikirləşib, onu duymazlığa vurmağa çalışdım. Üzümü atama tərəf çevirib, göz təmasından qaçdım. Amma sonra arxa oturacaqda olan böyük bacım dəhşət içində qışqırmağa başladı. Ağlayır, atama daha sürətli getməsini deyir, mənə isə əyilməyimi təkrarlayırdı. Nə baş verdiyindən heç xəbərim yox idi. Məlum oldu ki, mən baxmayanda, bu kişi tapançaya oxşar bir şey çıxarıb, maşını bizimlə yanaşı sürərkən düz başıma tuşlayıbmış. Hər şey elə sürətli oldu ki. Doğrudan da, hər şeyin bitdiyini düşündüm. Allahın mərhəməti ilə, atam sürəti artırıb araya məsafə qoya bildi və ondan qurtulduq. Dərhal polis bölməsinə gedib şikayət etdik. Əlhəmdülillah, indi evdəyəm, fiziki cəhətdən təhlükəsizəm, amma ruhən yaxşı deyiləm. Durmadan təkrar edirəm – ölümə nə qədər yaxın ola bilərdim. Bir anlıq ailəmlə maşında oturmuşdum, digər anda kimsə mənə silah tuşlamışdı. Həyatın nə qədər kövrək olduğunu, bir göz qırpımında bitə biləcəyini anladım. Məni ən çox narahat edən şey imanımın vəziyyətidir. Əgər bu gün namazlarımı belə tərgitmiş haldaykən ölsəydim, nə olardı? Bilirəm ki, qəlblərdə olanı yalnız Allah bilir, amma bu fikir məni tərk etmir. Durmadan fikirləşirəm, görəsən bu bir işarə idimi – Allahdan bir oyadıcı siqnal. Bəlkə bir cəza, ya da xatırlatma idi ki, ölüm gözləmir, mən də sonsuz vaxtım olduğunu düşünüb tövbəni təxirə salmamalıyam. Bir neçə gün əvvəl elə dua etmişdim ki, yaxınlaşdırılım, axirət barədə daha şüurlu olum, və sonra bu baş verir. Bu dəhşətli təcrübənin içimdə nəyisə silkələmək üçün olduğu hissini üstümdən ata bilmirəm. Allahla əlaqəsini tamamilə yenidən düşünməsinə səbəb olan bir şey yaşamış başqaları varmı? Hər hansı fikir və ya məsləhəti həqiqətən qiymətləndirəcəyəm.