Ailəmi hakimiyyət orqanlarına şikayət etdim, çünki məni idarə edir və İslamı düzgün yaşamağa mane olurlar

Salam, hər kəsə. Bütün uşaqlığım boyu ailəmlə birlikdə yaşadım və hər şeyin normal olduğunu düşündüm. Amma böyüdükcə nə qədər dəhşətli olduğunu dərk etməyə başladım. Məni cəzalandırır, qışqırır, təhdid edirdilər – həm psixoloji, həm də fiziki olaraq. Adsız bir qaynar xəttə zəng vurub əhvalatımı danışdım, sonra da tam kimliyimi verdim, bu da qanuni olaraq səlahiyyətli orqanların işə qarışması mənasına gəlirdi. Biz hamımız doğularkən müsəlmanıq, amma İslamı doğru şəkildə yaşamağa çalışanda əsəbiləşirlər. Anam hicab taxmır, Ramazanda ya da kimsə ölən zaman olmasa namaz qılmır. Atam isə heç dini yaşamır – içki içir, siqaret çəkir, bizi incidir, nə desən var. Bu çox çaşdırıcıdır: anam ümrəyə getməyimi istədi, ona görə də məni bir supermarketdə işə düzəltdirdi, orda donuz əti, alkoqol, tütün məhsulları və lotereya biletləri ilə işləməli olurdum. Kassada otururdum. Heç vaxt orda işləmək istəmirdim, amma ümrəyə getmək istəyirdim. Ondan bu işin haram olub-olmadığını soruşanda partladı və üstümə qışqırdı. Böyük qardaşımı da işə qatdı – o da dini yaşamır – və əgər musiqinin ya da işin haram olub-olmadığını soruşmağa davam etsəm, məni yumruqla vuracağını söylədi. Körpəlikdən bəri belə suallar verirəm, İslama daha da yaxınlaşmaq istəyirəm, xüsusən ümrədən əvvəl. Nəhayət ümrəyə gedəndə, özümü sadəcə günahkar hiss etdim. Düzgün namaz qılmağı belə bilmirdim. Anam mənə haram bir işdə işlətdirdi, və içimdə elə bir hiss var ki, bunu sadəcə göstəriş üçün etdi, çünki bir neçə ay əvvəl “yenə də Dubaya getsək necə olar” deyə soruşmuşdu. Hər dəfə bu mövzunu açanda, həddindən artıq şişirtdiyimi deyir. Məni vurdular, boğazımı sıxdılar, telefonumu sındırdılar, bədənimdə göyərtilər qaldı – amma hamısını inkar edirlər. Canım bu qədər dara çatmışdı, beləliklə bir qaynar xəttə zəng etdim. Yerli hökuməti işə qatdılar. Bir görüş əsnasında, ailəm mənə 20 dəfə zəng vurdu. Hökumət işçisinin yanında telefonu açdım, qardaşım dərhal evə gəlməyimi tələb edirdi. Nə qədər təhdidkar və idarəedici olduğunu eşitdilər. Mən artıq o işdən çıxmışdım, valideynlərim isə dəli olmuşdular. Əgər işdən çıxsam, məni evlatlıqdan rədd edəcəklərini, nə olur olsun işləməyə davam etməli olduğumu söylədilər. Həmin zəngdən sonra evə geri dönə bilməzdim. Hökumət polisi işə qatdı; məni sorğu-sual etdilər, sonra da ailəmin evinə getdilər. Ardı-arası kəsilməyən mesajlar və çağırışlar aldım. Onlara məhəl qoymamağım deyildi, özümü çox pis hiss edirdim, çünki İslamda qohumluq əlaqələrini kəsmək böyük günahdır. Səlahiyyətli orqanlara hər şeyi danışdım. Valideynlərim bir dəfə məsciddə çox qaldığım üçün üstümə qışqırmışdılar. İmanımı onların yanında təhlükəsiz hiss etmirdim, buna görə də sübh namazını gecə hamı yatanda qılırdım. İndi bir dostumda qalıram – özləri müsəlman deyil, amma onlarla öz müsəlman ailəmdən daha qayğıkeş və yaxın hiss edirəm. Əlaqəni kəsdiyim üçün günahkar hiss edirəm, amma hətta mənimlə əlaqə saxlamasın deyə SİM kartımı da bağlatdılar, ki, sürünə-sürünə geri dönüm. Parçalanmış haldayam – sanki səhv bir şey edirəm, amma eyni zamanda elə deyil. İslamı lazım olan şəkildə yaşamağımı istəmirlər. Musiqidən, rəqsdən və boş söhbətlərdən uzaq durmağım əsəbiləşdirir, onların bütün işi isə qeybət etmək, musiqi dinləmək, məni başqalarıyla müqayisə etmək və xoşlamadığım mövzuları gündəmə gətirməkdir.