Islomning g‘aybga bo‘lgan qarashi nega menga juda mantiqli tuyuladi

Menga Islomning g‘ayb olamini tushuntirishida bir narsa juda yoqadi – bu shunchaki “bunga ishon” yoki “bunga ishonma” degan tasodifiy aralashma emas. Hammasi aniq, bog‘langan bir tizimning bir qismi. Islom farishtalar va jinlar haqiqiy ekanligini aytadi, lekin adashgan inson ruhlari yoki arvohlar? Bunday narsa yo‘q. Va bu mantiqqa to‘g‘ri keladi, chunki bizning e’tiqodimizga ko‘ra, ruh shunchaki adashib qololmaydi. Bu hayot bizning imtihonimiz. O‘limdan so‘ng, biz Allohning qo‘lida bo‘lamiz – Barzaxga boramiz va Qiyomat kunini kutamiz. Har bir jon Allohning nazorati ostida, Uning mukammal ilmi va adolati bilan. Menga qolsa, ruh “adashgan” deyish to‘g‘ri kelmaydi. U Al-‘Aleem, ya'ni Hammani Biluvchi Zotga tegishli bo‘lsa, qanday qilib adashishi mumkin? U O‘z yaratganlarini hech qachon nazaridan qochirmaydi. Mana shu narsa meni chin dildan hayratga soladi – g‘ayb masalalari ham shu qadar izchil qilib to‘qilgani. Har bir jonning bir maqsadi bor, mavjudlikning har bir qadami nimadir anglatadi va hech narsa Allohning g‘amxo‘rligidan chetda qolmaydi. Va Alloh eng yaxshi bilguvchidir.