Nega Allohga qaytishga harakat qilganimda hayotim qiyinlashib ketayotgandek tuyuladi, atrofimdagi dinsizlar esa baxtli va xotirjam ko'rinadi?
Rostini aytsam, hozir imonim past va ruhiy jihatdan yaxshi holatda emasman. Ko'p shubhalar bo'ldi, Allohdan uzoqlashdim, hatto avvalgidek chin dildan ishonamanmi deb o'ylab qoldim. Men kuchli pozitsiyadan yozmayapman; kurashayotganim uchun yozyapman va bu narsa uzoq vaqtdan beri miyamda aylanib yuribdi. So'nggi paytlarda hayotimdagi hamma narsa birdaniga barbod bo'layotgandek. Muammo ketidan muammo, va o'zimni yana Allohdan panoh izlayotgan holda topdim. Qachonki bosim ostida qolsam va boshqa suyanadigan joyim qolmasa, namoz o'qiyman, Alloh bilan gaplashaman va bularning barchasida bir maqsad borligiga ishongim keladi. Lekin keyin atrofimga qarayman va boshi berk ko'chaga kirib qolaman. Men din kundalik hayotning markazida bo'lmagan jamiyatda yashayman va ko'plab ateistlarni yoki oddiygina ishonmaydiganlarni bilaman. Tashqaridan qaraganda, ulardan ba'zilari juda yaxshi yashayotgandek. Ular baxtli, muvaffaqiyatli, moliyaviy jihatdan ta'minlangan, ko'p do'stlari bor, munosabatlarda, sayohat qilishyapti, hayotdan zavqlanishyapti. Men esa, Allohga qaytishga harakat qilsam ham, shuncha narsa bilan kurashyapman. Tushunaman, men faqat tashqi ko'rinishni ko'ryapman. Ularning shaxsiy qiyinchiliklarini bilmayman va hayot mukammal ko'rinishi mumkin, lekin ichkarida odam azob chekayotgan bo'lishi mumkin. Shuningdek, Islom ta'limotini bilaman: dunyoviy muvaffaqiyat Alloh sizdan rozi ekanini anglatmaydi, qiyinchilik esa U g'azablanganini anglatmaydi. Lekin hissiy jihatdan bu hali ham qiyin. Agar Allohga qaytishga harakat qilayotgan bo'lsam, nega hayotim tobora qiyinlashib bormoqda? Nega ishonmaydiganlar tinch, baxtli hayot kechirayotgandek, men esa cho'kayotgandekman? Bilaman, javob musulmonlarning hayoti osonroq bo'lishi kerak degani emas, lekin unda buni qanday tushunishim kerak? Agar dunyoviy baxt va azob-uqubat Alloh bilan bo'lgan munosabatni aks ettirmasa, ko'rganlarimni qanday izohlashim kerak? Ba'zida bu imonimni kuchaytirish o'rniga zaiflashtiradi. O'ylayman: agar Xudo bor bo'lsa va men haqimda qayg'ursa, nega men bularning barchasini boshdan kechiryapman, ishonmaydiganlar esa juda yaxshi yashayotgandek? Men Islomga hujum qilmayapman yoki ateizm to'g'ri deb aytmayapman. Chin dildan so'rayapman, chunki biror narsani tushunmaganim uchun Islomni tark etishni xohlamayman. Ichimda yana ishonishni xohlayotgan bir qism bor, ayniqsa ishlar juda og'irlashganda, Alloh men murojaat qiladigan Zot bo'ladi. Shunday qilib, bu bilan shug'ullangan musulmonlar uchun: dinsizlar baxtli, muvaffaqiyatli hayot kechirayotganini ko'rib, o'zingiz qiyinchilikka duch kelganingizda qanday yarashtirdingiz? Islomiy nuqtai nazarni tushunishga nima yordam berdi, shunchaki "bu sinov" deb qo'ymasdan?