Nafs, iymon va sabr o‘rtasidagi kurash: nikohgacha kutishning ruhiy og‘irligi

Assalomu alaykum, birodarlar va opa-singillar. Hozir hissiy jihatdan juda og‘ir damlarni boshdan kechiryapman va maslahatingizga muhtojman. O‘zimni chuqur yolg‘iz va g‘amgin his qilyapman, chunki hali hayot sherigim yo‘q, shu bilan birga kuchli, to‘xtovsiz nafs istaklari bilan kurashyapman. Miyyamda tinimsiz jang kechayotgandek. Ba’zida namoz, Allohni eslash va zinoning naqadar og‘ir gunoh ekanini, keyin odamlar pushaymon bo‘lishini o‘ylab yengib turaman. Lekin oxirgi paytlarda ruhan butunlay charchab, ichim ezilib qoldi. Yoshim 30 ga yaqinlashdi va hech qachon ayol bilan yaqinlik qilmaganman. Yillar o‘tgan sari yoshligim qo‘ldan ketayotgandek, katta narsadan mahrum qolayotgandek his qilaman. Ko‘p do‘stlarim qo‘shni davlatlarga borib zino qilishadi. Ular bu haqda gapirganda, o‘zimni g‘alati, g‘ayritabiiy, hatto erkaklikdan mahrumdek his qila boshlayman. Bir tomonim: “Buni qilishim kerak, o‘zimni erkak ekanimni isbotlashim, mahrumlik tuyg‘usidan xalos bo‘lishim kerak”, deydi. Ammo boshqa tomonim qat’iyan yo‘q deydi. Qalbim va vijdonim nikohsiz jinsiy aloqani qabul qilolmaydi. Jiddiy ravishda borib qilishni o‘ylaganimda, Allohdan qo‘rqaman, kelajakdagi baraka va muvaffaqiyatlarimni yo‘qotishdan xavotirlanaman. Bu ichki mojaro yanada og‘irlashadi, chunki nikoh yaqin qolganiga chin dildan ishonaman. Oilam menga yaxshi, mehribon, go‘zal va o‘zimga munosib ayol bilan jiddiy nikoh qurishda yordam bermoqda. Shunday qilib, ikki kuch o‘rtasida qoldim: biri sabr qil, kelajakdagi ajoyib xotinini xavf ostiga qo‘yma desa, ikkinchisi hozir nafsingni qondir, miyangni o‘chir, shu vaqtgacha mahrum bo‘lgan narsangni tatib ko‘r, jinsiy aloqa haqida o‘ylashni bas qil deydi. Bu uzoq davom etgan mahrumlik psixologik jihatdan meni juda qiynayapti. Agar shunday davom etsa, jiddiy ruhiy charchash yoki depressiyaga tushib qolishimdan qo‘rqaman, undan tuzalish esa uzoq vaqt olishi mumkin. Achinarli tomoni shundaki, obyektiv qaraganda, menda yaxshi narsalar ko‘p. Yoshman, baquvvatman, o‘zimga qarayman va bunday his qilishimga aniq sabab yo‘qdek. Shuningdek, jinsiy yo‘l bilan yuqadigan kasalliklar, tasodifiy jinsiy aloqaning ruhiy zararlari va ko‘p sheriklik bilan ajralishlar ko‘payishi o‘rtasidagi bog‘liqlik haqida ko‘p o‘qiganman. Keyinchalik aybdorlik, o‘zidan nafratlanish va pushaymonlikdan xavotirlanaman, ayniqsa iymon hayotimning katta qismini tashkil etgani uchun. Bu bilimlarning barchasini o‘zimni himoya qilish uchun ishlataman, lekin fikrlar va istaklar tinmay keladi. Eng qiyini shundaki, bu kurash hech qachon tugamaydi. Men nikohlanolmayotganim uchun emas, balki moliyaviy barqarorlikka erishish va o‘zimni rivojlantirish ustida ishlayotganim uchun hali uylanmaganman. Inshaalloh, yaqinda moliyaviy jihatdan tayyor bo‘laman deb o‘ylayman. Oxir-oqibat, men shunchaki nafsni qondirish yo‘lini qidirmayapman. Kuchli yaqinlik va tajribaga bo‘lgan ehtiyoj, yosh bosimi va o‘zimni boshqalar bilan solishtirish, iymonim va vijdonim hamda chin dildan hurmat qiladigan insonim bilan turmush qurish imkoniyati o‘rtasida qoldim. Ikkala tanlovdan ham qo‘rqaman: taslim bo‘lsam nima bo‘lishidan ham, bu davom etayotgan mahrumlik ongimga nima qilishidan ham qo‘rqaman.